ჯორჯ ფრიდმანი

რა წარწერებს აღარ ნახავ საზოგადოებრივ ტუალეტებში ეკას პლიუს გუკას და სკაიპის მისამართებს, ცნობილი მომღერლების სახელებსა და თქვენ წარმოიდგინენ ბრძნულ შეგონებებსაც წააწყდებით აქა-იქ. საინტერესოა, რომ ყველა საპირფარეშოს საკუთრივ მისთვის დამახასიათებელი სპეციფიკა გააჩნია და როდესაც იქ არსებულ წარწერებზე ვლაპარაკობთ, აუცილებლად რამდენიმე ტიპი უნდა გამოვყოთ. მაგალითად თსუ-ს მერვე კორპუსის ტუალეტში გარდა რიგითი ღლაბუცობისა წააწყდებით ლათინურ სენტენციებსაც, რაც მგონია, რომ ერთობ მარგებელია იმ სტუდენტებისთვის, რომლებიც არ სწავლობენ ამ ენას, სამაგიეროდ, ყოველდღე ხედავენ ანტიკური ეპოქის მოღვაწეთა რიგ გამონათქვამებს კარებსა თუ კედლებზე და ასე იმახსოვრებენ მათ.

თუმცა საზოგადოებრივ ტუალეტზე რომ არ ვაპირებ დაწერას, ალბათ, მიმიხდვით, უბრალოდ, დღეს, მერვე კორპუსის ტუალეტის კართან, თაბახის ფურცელი ვიპოვე შემდეგი შინაარის წარწერით: ,,იყავი რევოლუციონერი! დაიცავი შენი უფლებები!” არ ვიცი რამდენად ნახავდნენ ამ ქაღალდს რევოლუციონერი თუ არარევოლუციონერი სტუდენტები, მაგრამ რევოლუციის სულისკვეთებით აღსავსე ადამიანთა ქმედებებმა რადგან ტუალეტის კარამდე მიაღწია, ე.ი. საჭირო ყოფილა ფიქრი გარკვეულ ცვლილებებზე.

თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე არასდროს ვყოფილვარ სტუდენტი, რომელიც იბრძოდა საკუთარი უფლებების დასაცავად. ყოველთვის ვეგუებოდი არსებულ რეალობას, რადგან მიმაჩნდა, რომ ჩემი მოვალეობა იყო მესწავლა, ხოლო რევოლუცია ქვეყანაში სხვა ადამიანებს უნდა მოეხდინათ, კონკრეტულად ვის, ამაზე არასდროს დავფიქრებულვარ, მსგავს პრობლემებზე საუბრისას კი ყოველთვის აღვნიშნავდი, რომ არსებობენ ადამიანები, ვისაც უნდათ რომ იბრძოლონ, და დაე გააკეთონ თავისი საქმე, მე კი ბრძოლა არ მინდა, მე ჩემს საქმეს გავაკეთებ. მაგრამ რა შეიცვალა მსგავსი დამოკიდებულებით? მე გადავაბარე პასუხისმგებლობა სხვა ადამიანებს, რომლებსაც უნდა მოეხდინათ გარკვეული ცვლილებები, შეეცვალათ სისტემა, მე კი გულხელდაკრეფილი უნდა ვმჯდარიყავი და რევოლუციონერების მიერ გაკაფული გზით მევლო და კვლამ მეთქვა, რომ ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებში ჩართულობა მხოლოდ და მხოლოდ ხელს შემიშლიდა.

მე და ჩემი მეგობარი ვლაპარაკობდით რამდენიმე დღის წინ იმაზე, თუ როგორ მდორედ მიედინება ჩვენ გარშემო ცხოვრება, არაფერი იცვლება, ახალგაზრდები, რომლებიც წესით და რიგით უნდა ვიყოთ დაინტერესებულნი ცვლილებებით, არაფერს ვაკეთებთ მათ მოსახდებად. ჩვენ ვწერთ ფეისბუქზე სტატუსებს, ვწუწუნებთ ვიწრო სამეგობრო წრეში, მაგრამ ცვლილებების მოსახდენად თითსაც არ ვანძრევთ.

ერთი პერიოდი გამოჩნდნენ ადამიანები, რომლებსაც უნდოდათ ცვლილებების მოხდენა, მაგრამ როგორ უეცრადაც აგორდა ტალღა ამ პროტესტისა, ისევე მოულოდნელად ჩაცხრა და სერიოზული ცვლილებებიც არ მოუტანია. ყველაზე საინტერესო კი ის არის, რომ ჩვენ არაფერი გაკავეთეთ იმისთვის, რომ პროტესტის ტალღა არ ჩამცხრალიყო და კიდევ უფრო დიდი მასშტაბები შეეძინა. ჩვენ ჩვენთვის ვისხედით სახლებში და შორიდან ვუყურებდით როგორ ცდილობდა რამდენიმე ადამიანი წინააღმდეგობის გამოთქმას არსებული სისტემის წინააღმდეგ მერე კი  ლაპარაკიც დავიწყეთ იმაზე, რომ მსგავსი ქმედებების განხორციელებას აზრი არ ჰქონდა.

ერთ-ერთი დიდი პრობლემა, რაც დღესდღეობით დგას ჩვენ წინაშე, ეს არის ნიჰილიზმი. განსაკუთრებით კი იმით არის საშიში ეს ნიჰილიზმი, რომ შედარებით ადვილი პრობლემის მოგვარებაც კი შეუძლებლად მიგვაჩნია და იმის მაგივრად, რომ არსებული სიტუაციიდან გამოსავალი ვეძებოთ, რეალობიდან გაქცევას ვცდილობთ. ჩვენ სხვას ვაკისრებთ ჩვენ წილ პასუხისმგებლობას და თავად კი არ გვინდა ბრძოლა უკეთესობისთვის. ჩვენ ყოველთვის ვიღაცას ვეძებთ, ვის ზურგსაც ამოვეფარებით, თუ იმან გაიმარჯმა, ხომ გვეშველება და ეგ არის (?) თუ არადა ყველანი გავიფანტებით და ,,დანაშაულის” სიმძიმე იმ ერთს დააწვება კისერზე.

მეორე დიდი პრობლემა საკუთარი უფლებების არცოდნაა, ჩვენ არ ვიცით როგორ დავიცვათ საკუთარი პოზიცია, რადგან ვერ ვერკვევით საკუთარ უფლებებში. ზოგს კი საერთოდ არ უჩნდება სურვილი, რომ იბრძოლოს უსამართლობის წინააღმდეგ, რადგან დაახლობითაც კი არ აქვს წარმოდგენა საკუთარ და სხვის უფლებებზე. დიახ, სხვის უფლებებზე, რადგან საკუთარის გარდა, აუცილებელია გარკვეულწილად ვფლობდეთ ინფორმაციას სხვათა უფლებებზეც, რათა არავის მივცეთ საშუალება არასათანდოდ მოგვექცენ. მაგალითად, მე ვმუშაობ თსუ-ს კლასიკური ფილოლოგიის ბიბლიოთეკაში, დღეში რამდენიმე საათს იქ ვატარებ და, ძირითადად, კომპიუტერთან ვზივარ ხოლმე. როდესაც ჩემთან მოდის ბავშვი, რომელსაც უნდა წიგნი ან ქსეროქსის გადაღება, იმის მაგივრად, რომ ადამიანურად მითხრას თუ რას მოითხოვს ჩემგან, ასეთი სიტყვებით მომმართავს: უკაცრავად, ძალიან დიდი ბოდიში რომ გაწუხებთ, ვიცი დაკავებული ხართ, მაგრამ თუ შეიძლება რომ ესა და ეს წიგნი მომცეთ, ან: თუ შეიძლება ქსეროქსი გადამიღეთ, დიდი ბოდიში რა” და თანაც ისეთი სახით მეუბნება ამას, თითქოს უდიდეს დანაშაულს ახორციელებდეს  მსგავსი თხოვნით რომ მომმართავს. თავიდან ამას ყურადღებას არ ვაქცევდი, მეგონა მეტისმეტად დიდი ზრდილობის გამოხატულება იყო მსგავსი დამოკიდებულება, მაგრამ მერე დავფიქრდი, ადამიანი მოდის და მეხვეწება, რომ შევასრულო ის, რის გაკეთებასაც მავალდებულებს ჩემი სამსახური. მე ვალდებულიო ვარ ამ ადამიანს დავეხმარო და ამისთვის ხვეწნა-მუდარა არ მჭირდება. ეს რომ გავიაზრე, მსგავსი წინადადებების შემდეგ ყოველთვის ვეუბნები: ნუ მიხდი ბოდიშს, რა მნიშვნელობა აქვს ვწუხდები თუ არა, ჩემი მოვალეობაა, რომ დაგეხმარო და ამისთვის ხვეწნა არ არის საჭირო.

აქამდე ყოველთვის თვალში მხვდებოდა გამყიდველების ,,სწერვობა” და უკმეხი საუბრები მაშინ, როდესაც კლიენტი რამეს ყიდულობდა, თურმე მარტო მათი ხასიათის ბრალი არ ყოფილა ეს, ჩვენ ვდგავართ და ვეხვეწებით, რომ მოგვცეს გარკვეული სახის პროდუქტი და ბოდიშს ვუხდით თუ ზედმეტად შევაწუხეთ, ვერც კი ვიაზრებთ, რომ სინამდვილეში ის ვალდებულია დაგვეხმაროს და ამისთვის არ უნდა ვეხვეწოთ. ყოველდღიურად რომ ისმენს მსგავს ხვეწნა-მუდარას, მერე ფსიქიკაში ილექება, რომ ის არაა ვალდებული დაეხმაროს კლიენტს და მართლა წუხდება, ეს კი აუცილებლად წარბის აწევითა და ნაძალადებად ნასროლი ფრაზებით უნდა გამოხატოს.

ყველაზე დიდი პრობლემა საზოგადოებაში მაინც გაუნათლებლობის პრობლემაა, საკუთარი უფლებების არცოდნაც ხომ გაუნათლებლობის ბრალია. ვინც პრობლემის არსს ამ კუთხით იაზრებს, ის თვლის, რომ პატრიოტიზმი არის პროფესიანალიზმი. ამიტომ მსგავსი დამოკიდებულებების მქონე ადამიანები არასდროს არიან რევოლუციონერები, მათ ურჩევნიან საკუთარი საქმე აკეთონ და ისე გამოადგნენ ქვეყანას, არა რევოლუციითა და აქციებით ებრძოლონ არსებულ სისტემას, არამედ პროფესიანალიზმით.

საკმაოდ რთულია ამ ორ პოზიციას შორის არჩევანის გაკეთება, ყველაზე საუკეთესო ვარიანტია, როდესაც რევოლუციონრიც ხარ და თან ცდილობ გახდე პროფესიონალიც, მაგრამ ეს იდეალური ვარიანტია, ძირითადად, ის ადამიანები, რომლებიც ირჩვეენ პროფესიანლიზმს, ეგუებიან ხოლმე ირგვლივ არსებულ პრობლემებს და მშვიდობიანი გზით ცდილობენ მათ გადაჭრას, მაგრამ მსგავსად გადაჭრილი პრობლემები მე ჯერ არ მინახავს.

ხანდახან ძალიან მინდა, რომ ვიყო რევოლუციონერი, მაგრამ ზემოთ მოხმობილი ციტატისა არ იყოს, ვარ კი ღირსი? მზად ვარ ამისთვის? მაქვს სათანადო გამოცდილება და საერთოდაც მაქვს კი უფლება რევოლუციის მოხდენის?

ერთი რამ დანამდვილებით ვიცი, რამდენიმე წლის შემდეგ აუცილებლად კონფორმისტი ვიქნები, ეს გარდაუვალია, რადგან სავარაუდოდ მეყოლება ოჯახი, მექნება სტაბილური სამსახური და აქედან გამომდინარე, დასაკარგი ძალიან ბევრი მექნება და ვიცი, რაოდენ დიდი პროფესიანალიც არ უნდა ვიყო, ცვლილებებისთვის აღარ ვიბრძოლებ. ახლა კი, ფაქტობრივად,  არაფერი მაქვს დასაკარგი. სტუდენტობა ყველაზე ძლიერი დასაყრდენი ძალა იმიტომ არის, რომ ყველაზე მეტად ამ ასაკში შეგვიძლია ვიბრძოლოთ ცვლილებებისთვის, ვიყოთ რევოლუციონერები, ვიაროთ აქციებზე და ა.შ. მერე კი, მერე ყველანი კონფორმისტები გავხდებით, აუცილებლად გავხდებით კონფორმისტები და ამის ძალიან მეშინია.

ყველაზე მთავარი მაინც ის არის, რომ არ შეგვიპყროს ნიჰილიზმმა და ვიბრძოლოთ უკეთესობისთვის, ზოგმა რევოლუციით, ზოგმა კი პროფესიონალიზმით, ოღონდ კი ვიბრძოლოთ.

როცა ისეთი რამის მრცხვენია, რაც პირადად მე მიკავშირდება და ყოველდღიურად მიწევს ხოლმე ამაზე ფიქრი, ეს გრძნობა უცნაურად გამკრავს ხოლმე გულის სიღრმეში, თითქოს სირცხვილი და სინანული ირევა ერთმანეთში და ამაზე ფიქრი ცუდ ხასიათზე მაყენებს.

როდესაც ზოგადსაკაცობრიო დარდი შემიპყრობს ხოლმე ( :დ ), თავს დანანებით გადავიქნევ ხოლმე აქეთ–იქით, მაგრამ სირცხვილით ვიწვები–თქო რომ ვთქვა, ეს ტყუილი იქნება.

არ მრცხვენია იმის, რომ საქართველოში ხალხი შიმშილობს, მე მრცხვენია იმის, რომ მაქვს საჭმელი, მაგრამ ამას არ ვაფასებ.

არ მრცხვენია, ქუჩაში მათხოვრებს რომ ვხედავ, ჯიბეში ბევრი ხურდა რომ მიყრია, იმის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, რომ დღეს ეკლესიის სახელით ბევრი მანიპულირებს, მე სიკეთის გაკეთებას უანგაროდ რომ ვერ ვახერხებ, იმის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, განსხვავებული ორიენტაციის ადამიანების მიმართ რომ არაადეკვატური რეაქცია აქვს საზოგადოებას, მე რომ ვერ ვახერხებ ხოლმე საკუთარი პოზიციის ნათლად ჩამოყალიბებას, როდესაც მათ ვიცავ, აი, ამის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, რომ ქართულ საზოგადოებას პოლიტიკაზე საუბრისას ორი უკიდურესობის გარდა სხვა დამოკიდებულების აღქმა არ შეუძლია, მე სურვილიც კი რომ არ მაქვს პოლიტიკაში ოდნავ მაინც გავერკვე, აი, ამის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, გაუნათლებლობის პრობლემა რომ დგას ქართულ საზოგადოებაში, მე რომ ვარ გაუნათლებელი, აი, ამის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, ქვეყანაში ქალიშვილობის და კაი ბიჭობის ინსტიტუტებს ჯერ კიდევ მძლავრად რომ აქვთ ფესვები გადგმული, მე რომ ვერ ვახერხებ ამ პრობლემებთან ცხადად დაპირისპირებას და მათ აღმოფხვრაზე ზრუნვას, ამის მრცხვენია.

არ მრცხვენია, რომ საქართველოში საკუთარი თავებისთვის კი არა, მეზობლებისთვისა და ნათესავებისთვის ცხოვრობენ, მე რომ კაი ტიპის როლს ვთამაშობ, სინამდვილეში კი მსგავსი გავლენებისგან თავის არიდებას ვერ ვახერხებ, აი, ამის მრცხვენია.

მრცხვენია, რომ სუსტი ნებისყოფა მაქვს, ამის გამო ვერასდროს ვაიძუილებ თავს ვაკეთო ის რაც საჭიროა და არა ის, რაც მინდა.

მრცხვენია, მერყევი რომ ვარ და, ძირითადად,  არასდროს მაქვს ჩამოყალიბებული პოზიცია რომელიმე საკითხთან მიმართებაში.

მრცხვენია, რომ ადვილად ვექცევი სხვისი გავლენის ქვეშ.

მრცხვენია, რომ ხშირად ვწუწუნებ, არადა, რეალურად, ჩემი პრობლემების მოგვარება გაცილებით მარტივია, ვიდრე მე წარმომიდგენია.

მრცხვენია, რომ დედაჩემი საზღვარგარეთ არის, მინდა, რომ დედა იყოს აქ, მე ვმუშაობდე, მე ვარჩენდე მას და არა პირიქით.

მრცხვენია, რომ არ ვაფასებ ყველაზე ძვირფას ადამიანებს და ფუჭ იდეალებს გამოვეკიდები ხოლმე.

მრცხვენია, რომ ჩემი სირცხვილის გრძნობა, ძირითადად, საკუთარი პიროვნების გარეთ არ გადის და ეგოს გარშემო ტრიალებს, ჰმ, არაა, ვიტყუები, ამის არ მრცხვენია. სულ არ მაინტერესებს რა ხდება ხოლმე ქვეყანაში, როდესაც მე ვარ ცუდად, სანამ ყველაზე ელემენტარულ მოთხოვნილებასაც კი არ დავიკმაყოფილებ, არ შემიძლია ფიქრი საქართველოსი არსებულ პრობლემებზე. მაგალითად, როდესაც დილით სარკეში ვიხედები და ჩემი თავი სასტიკად არ მომწონს, სიმართლე გითხრათ, მსგავს მომენტებში, სულ არ მადარდებს ხოლმე რამდენი ბავშვი შიმშილობს და რამდენი მათხოვარი იყინება თბილისის ქუჩებში, კიდევ რა ახალი იდიოტური გადასახადი დაგვიწესა სახელმწიფომ და რამდენი ათეული ლარით დაგვაკლო ხელფასი, იჩაგრებიან თუ არა განსხვავებული ორიენტაციის მქონე ადამიანები და რამდენი ,,მართლმადიდებელი” მანიპულირებს ეკლესიის სახელით და ა.შ. და ა.შ. არ ვიცი ეს ეგოიზმია თუ ნიჰილიზმი, გამოწვეული ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებისადმი სრული ინდიფერენტულობიდან გამომდინარე, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება.

მგონია, რომ ყველაფერს ის აჯობებს, თუ ჩვენ ყველა საკუთარ ,,სირცხვილებს” მივხედავთ და ვეცდებით გამოვასწოროთ. რაც უფრო მეტად მოვინდომებთ მთელი ერის სირცხვილით ვიყოთ განმსჭვალულნი, მით მეტად  არაფერი გამოგვივა. ჰოდა, კიდევ ის, რომ მარტო  ,,მრცხვენიას” ძახილი არას გვარგებს, თუ იმ ნაკლოვანებების გამოსწორებაზე არ ვიზრუნეთ, რის გამოც გვრცხვენია.

P.S. არასდროს შემრცხვება იმის, რომ საქართველოში დავიბადე და არ მესმის იმ ადამიანების, რომლებსაც ქართველად ყოფნის რცხვენიათ. მგონია, რომ ასეთებს საშინელი კომპლექსები აწუხებთ და ამის აღიარების ნაცვლად, საკუთარ უიღბლობას ქვეყანას აბრალებენ.

არსებობს პრობლემები, რომელთა მოგვარების გარეშე ცხოვრებას ძველებურად ვერ გავაგრძელებთ.

არსებობს მარადიული პრობლემები, რომლებიც არასდროს მოგვარდება

და კიდევ არსებობს პრობლემები, რომლებიც ღიმილისმომგვრელია, ანდა, მე ვიტყოდი, რომ სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს, თუნდაც შებრუნებით: სატირალია, სასაცილო რომ არ იყოს, მოკლედ რა მნიშვნელობა აქვს, როგორც არის.

გასაგებია

რომ პრობლემაა, როდესაც იმ სივრცეში, რომელშიც თავი ასე თუ ისე კომპეტენტურად მიგვაჩნია, იჭრება ადამიანი, რომელიც, მსუბუქად რომ ვთქვათ, აზრზე არ არის რა ხდება და ცდილობს დაგვიმტკიცოს, რომ ვცდებით და აზრი შეგვაცვლევინოს.

პრობლემაა, როდესაც ცდილობენ დაგვიმტკიცონ აბსურდის ჭეშმარიტება და გვაიძულებენ თავდახრილმა მოვუსმინოთ მათ რჩევას.

პრობლემაა, როდესაც მოითხოვენ შავზე ვთქვათ რომ ის თეთრია, ანდა, პირიქით.

პრობლემაა, როდესაც ჩვენს ცხოვრებაში იჭრებიან და ცდილობენ პირადი გახადონ საჯარო.

პრობლემაა, როდესაც თავზე გვახვევენ გაუგებარ სტერეოტიპებს.

პრობლემაა, როდესაც ჩვენი ცხოვრება ნათესავებისა და მეზობლების აზრის მიხედვით წყდება.

პრობლემაა, როდესაც ყველა მუქარით მიგვითითებს პატიოსნებაზე, სინამდვილეში კი, ამ სიტყვის არსს ვერ წვდებიან.

პრობლემაა, როდესაც ადამიანებს არ აქვთ ელემენტარული ანალიტიკური აზროვნების უნარი და სამყაროს მხოლოდ ერთი მხარის დანახვა შეუძლიათ, მხოლოდ ერთ წრფეზე განიხილავენ მოვლენებს.

მაგრამ

უფრო დიდი პრობლემაა, თუკი საზოგადოებას ზურგს ვაქცევთ და იმის მაგივრად, რომ მათ ავუხსნათ თუ როგორ ცდებიან, ცინიზმით განმსჭვალულნი მოკაკვულ თითს ვიშვერთ მათკენ და წარბაწეულნი დავიფხორებით, უკაცრადად, და ერთ ადგილზე მტკივნეულად გაჩრილი პეროს გამო.

თავის მოკვლა მინდა. ადრე ამის მეშინოდა, რადგან მეგონა, რომ ჯოჯოხეთში მოვხვდებოდი, მაგრამ ახლა ღმერთი აღარ მწამს და ჯოჯოხეთისა და სამოთხის არსებობისაც აღარ მჯერა. მაინც რაღაც მაკავებს ამ სიცოცხლესთან, ვებღაუჭები მბჟუტავ იმედს, რომ მალე ყველაფერი კარგად იქნება და ჩვეულებრივ შევძლებ ცხოვრების გაგრძელებას.

ხშირად ვუყურებ მაჯებს და ვცდილობ წარმოვიდგინო თუ როგორ გადმოვა სისხლი ძარღვებიდან, როდესაც მათ გადავსერავ, მაგრამ არ ვიცი, თუ თავის მოკვლას გადავწყვეტ, ალბათ, აუცილებლად აბებს დავლევ; სახურავიდან არ გადავხტები, არც თავს ჩამოვიხრჩობ და არც მაჯებს გადავისერავ, თუმცა უაღრესი სასოწარკვეთის მდგოიმარეობაში რომ ვიქნები, შესაძლოა, ნებისმიერი საშუალება გამოვიყენო რათა გამოვემშვიდობო სიცოცხლეს.

ჩემთვის ყოველი დღე იმის გამორკვევის უბადრუკი მცდელობით იწყება თუ რა არის ჩემი ცხოვრების აზრი და მხოლოდ იმიტომ ვეხმარები ჩემს გარეშემომყოფებს, რომ თავი საჭიროდ ვიგრძნო. სინამდვილეში, სიკეთეს არ ვაკეთებ, მხოლოდ იმიტომ ვასრულებ ნებისმიერ თხოვნას, რომ კიდევ რამდენიმე ხნით მოვიტყუო საკუთარი თავი, რომ საჭირო ვარ ადამიანებისთვის, იქნებ, სინამდვილეში, არვინ მიყენებს და მათ ნამდვილად სჭირდებათ ჩემი დახმარება…

თავის მოკვლა დიდი ხელოვნებაა და არც ისე მარტივია, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს. ის ძლიერ ადამიანთა ხვედრია და არა სულმოკლეების, როგორც დამკვიდრებული აზრი ქადაგებს. ალბათ, მეტისმეტად სუსტი ვარ იმისთვის, რომ თავი მოვიკლა.

ნამდვილად არ ვარ ისეთი კეთილი, როგორც ყველას ჰგონია. ხანდახან მგონია, რომ სინამდვუილეში არავინ მიყვარს და სითბოს გადამეტებული გამოხატვით უბრალოდ ვცდილობ, რომ საკუთარ თავს დავუმტკიცო, რომ სიყვარულით ვარ სავსე. მაგრამ ეს ხანდახან, უმეტეს შემთხვევებში კი მიყვარს ადამიანები, თუმცა ერთადერთი პრეტენზია რაც მათ მიმართ მაქვს, არის ის, რომ არასდროს ვიღებ საპასუხოდ იმას, რასაც გავცემ. ამიტომ სურვილი მიჩნდება ხოლმე, რომ არავინ მიყვარდეს, მგონია, რომ ასე გაცილებით ბედნიერი ვიქნებოდი. თუმცა არის ადამიანთა გარკვეული კატეგორია, რომელთა სიყვარული არ შემიძლია. მაგალითად, არ მიყვარს ადამიანები, რომლებიც რბილი ,,ლ”–ებით ლაპარაკობენ, ჰო, ეს აბსურდულად ჟღერს, მაგრამ არ შემიძლია ახლო ურთიერთობის დამყარება ადამიანთან, რომლის ლ–ც ყოველ წუთს ყურს მჭრის. ასევე, არ მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც ცხოვრების ეშინიათ,  შეშინებულ კრავებს გვანან, დაზაფრულ ბატკნებს, შესაძლოა, ისინი, გარკვეულწილად, საკუთარ თავს  მაგონებენ და იმიტომ… არ მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც ცინიკური დამოკიდებულება აქვთ ჩემდამი, არ მიყვარს საკუთარ თავზე შეყვარებული ეგოისტები, შესაძლოა იმიტომ, რომ ქვეცნობიერად მეც ძალიან მინდა, რომ საკუთარი თავი მიყვარდეს და რადგან ეს არ შემიძლია, სხვა ეგოისტებისადმი უარყოფითი დამოკიდებულების გამოვლენით ვიმშვიდებ თავს.

სინამდვილეში, არც ბავშვური ვარ და არც ისეთი საყვარელი, როგორც ეს ბევრს ჰგონია. ესეც ერთ–ერთი ნიღაბთაგანია, რომლებსაც მთელი ჩემი ცხოვრება ვატარებ. სინამდვილეში, ორპირი და მლიქვნელი ვარ და ყველა ბედნიერი ადამიანის მშურს…

იქნებ იმიტომ ვერ ვბედავ თავის მოკვლას, რომ გულის სიღრმეში მაინც მწამს ღმერთის და მეშინია ჯოჯოხეთში მოხვედრის?…

უკვე სამი დღე გავიდა, რაც ფეისბუქი გავაუქმე. როგორც ერთი ჩემი მეგობარი უწოდებს, ცუკერბერგის, იგივე შაქრის მთის იმპერიას მოვშორდი. გადაწყვეტილება სპონტანურად მივიღე, ყოველგვარი ფიქრისა და ყოყმანის გარეშე, უცბად ავდექი და გავაუქმე. გარდა პირწიგნაკის წაშლისა, პარალელურად, გამოვრთე მობილურიც და ახლა წარმოდგენა არ მაქვს სად დევს შორ მანძილზე ადამიანებთან დამაკავშირებელი პატარა აპარატი. მეგობრებს შემთხვევით ვხვდები, რაც ძალიან საინტერესოა, ერთადერთი ნაკლი ის აქვს ამ ყველაფერს, რომ არასდროს ვიცი რომელი საათია და ქუჩაში მიწევს ხოლმე გამვლელების შეწუხება ამის გასარკვევად.

რატომ გადავწყვიტე ფეისბუქის გაუქმება? ნამდვილად არ გამიუქმებია იმის გამო, რომ დროს მაკარგვინებდა, არა, იშვიათ გამონაკლისთა გარდა, რა თქმა უნდა, როდესაც ღამის ოთხ საათამდე კომპიუტერთან შემორჩენილი მთავარ გვერდს ვარეფრეშებდი ხოლმე. არც იმის გამო, რომ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით რამე პრობლემა შემექმნა და მონიტორთან დიდხანს ყოფნას ზიანი მოჰქონდა ჩემთვის. უბრალოდ, გადავწყვიტე სამუდამოდ თუ არა, დროებით მაინც მოვშორებოდი სოციუმთან დამაკავშირებელ ლურჯ სამყაროს და მხოლოდ რეალურად დამემყარებინა ადამიანებთან ურთიერთობა. თანაც, რომ არ მოგატყუოთ, მჭირდება გარკვევა გარკვეულ მოვლენებში, რომლებიც ბოლო დროს განვითარად ჩემს ცხოვრებაში, ამაში კი ნამდვილად მიშლიდა ხელს ფეისბუქი.

პირველად ხდება რომ ინტერნეტსივრცეში შებოდიალებისას ფეისბუქს არ ვკრეფ და ახლა უჩვეულოდ გამოიყურება გუგლ ქრომის ზედა პანელი facebook –ის გარეშე, მაგრამ ყველაფერი ხომ შეჩვევაზეა, მალე გადაივლის ამ ქსელში შესვლის მოთხოვნილება, თუმცა ისიც ვიცი, რომ მსგავსი განაცხადის გაკეთება ჯერ ადრეა, რადგან მხოლოდ და მხოლოდ 3 დღე გავიდა, რაც გავაუქმე ექაუნთი და შესაძლოა ამ დღეებში ისე ძალიან მომინდეს შაქრის მთის იმპერიაში დაბრუნება, რომ ვეღარ გავძლო და კვლავ ფეისბუქის მომხმარაბელი გავხდე.

რა უარყოფითი შედეგი შეიძლება ჰქონდეს ფეისბუქის გაუქმებას?

• აღარ ვიქნები ისეთი აქტიური, როგორც ვიყავი აქამდე და გამომვტოვებ ძალიან ბევრ საინტერესო ივენთს;
• ვეღარ გავიგებ ჩემ გარშემო განვითარებული საინტერესო მოვლენების შესახებ მინიმუმ სამი დღის განმავლობაში მაინც, ან, შესაძლოა, საერთოდაც ვერ გავიგო;
• კავშირი აღარ მექნება იმ ადამიანებთან, რომლებთანაც აქამდე, ძირითადად, ფეისბუქის საშუალებით მქონდა ურთიერთობა;
• ვეღარ ჩავერთვები  ,,ფესბუქურ” დისკუსიებში, რომლებსაც, სიმართლე გითხრათ, შეთანხმებამდე არასდროს მივყავდით მოკამათეები, მაგრამ მიანც საინტერესი იყო;

მეტი არყოფითი აღარ მახსენდება, თუ გამახსენდება, აუცილებლად ჩავამატებ.

რა დადებითი შედეგი შეიძლება ჰქონდეს ფესბუქის გაუქმებას?

• მეტი დრო მექნება წიგნების წასაკითხად;
• დავიძინებ ადრე, შესაბამისად, გავიღვიძებ კიდეც ადრე, რაც სასარგებლოა როგორც ჯანმრთელობისთვის, ასევე ჩემი ცხოვრების გრაფიკისთვისაც და ყოველ დილით ადრე ადგომა ჩემთვის ტანჯვა აღარ იქნება;
• ვირტუალური სითბოს გამოხატვის: სმაილების, გულების, კოცნების და თბილი სიტყვების მიწერის მაგივრად, რეალურად გამოვხატავ ამ ყველაფერს, რადგან ვერცერთი სმაილი ვერ შეედრება ადამიანთან რეალურ ჩახუტებას, რადგან ჩახუტება დედამიწის ზურგზე ყველაზე მაგარი რამეა!
• დავწერ მეტს, მაინც და მაინც ბლოგზე წერას არ ვგულისხმობ, ამის გარდაც მაქვს ძალიან ბევრი დასაწერი, თუმცა, შესაძლოა, ბლოგზე უფრო მეტად გავაქტიურდე და გაცილებით მეტი პოსტი შემოგთავაზოთ ხოლმე.

ამ ყველაფრის გარდა კიდევ ერთი სტიმული მაქვს, რომ არ აღვადგინო ფეისბუქი, გუშინ სანაძლეო დავდე ერთ ადამიანთან, რომ უახლოესი 20 დღის განმავლობაში არ დავუბრუნდები შაქრის მთის იმპერიას, სანაცვლოდ კი გემრიელ შოკოლად მივიღებ გამომდინარე იქიდან, რომ შოკოლადი, ჩახუტებასა და მაკდონალდსის კარამელის ნაყინთან ერთად, ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი რამეა ჩემთვის, ნამდვილად არ ვაპირებ ფეისბუქის აღდგენას

მაინტერესებს, თქვენთვის რა დადებით ან უარყოფით შედეგს მოიტანს ფესბუქის გაუქმება? თუ არ დაგეზარებათ, პასუხი გამეცით კომენტარებში, ჰო, კარგი იქნება, თუ დადებითს უფრო მეტს გავიგებ, რათა კიდევ ერთხელ მომეცეს სტიმული რომ არ აღვადგინო ფეისბუქი

ბოლოს კი  გთავაზობთ ერთი ჩემი მეგობრის ჩანაწერს ფეისბუქთან დაკავშირებით:

,,მოგესალმებით ქალბატონებო და ბატონებო

მუდამ თქვენი, ფორთოხლის გოგონა

გუშინ რუსთაველის თეატრის მაყურებელი უჩვეულო სანახაობის მომსწრე გახდა, ექსპერიმენტულ დარბაზში დადგმული სპეკტაკლი რამდენიმე ახალგაზრდის ისტორიას გადმოგცვემდა, რომლებიც ერთ ოთახში იყვნენ ჩაკეტილნი და საკმაოდ ინტიმურ საკითხებზე საუბრობდნენ. ეს ის შემთხვევა იყო, როდესაც მსახიობები უშუალოდ შედიოდნენ კონტაქტში მაყურებელთან და მხოლოდ სცენაზე თამაშით არ შემოიფარგლებოდნენ.

სპექტაკლს უჩვეულო ხიბლს სძენდა და უფრო საინტერესოს ხდიდა ის ფაქტი, რომ მაყურებელთან ურთიერთობა ექსპრომტი იყო და არა წინასწარ შემუშავებული სცენარის მიხედვით დადგმული, ამიტომ სცენასა და ლოჟაში მიმდინარე მოვლენები, შესაძლოა, გარკვეულწილად შეცვლილიყო იმის მიხედვით თუ რა რეაქცია ექნებოდა მსახიობთან კონტაქტისას შემთხვევით შერჩეულ მაყურებელს. საინტერესოა, რამდენად მიიღებს მსგავს ექსპერიმენტს ქართველი მაყურებელი, რომელიც შეჩვეულია სტანდარტულ თეტრალურ სანახაობას და უშუალოდ არ ერთვება ხოლმე სპექტაკლის მსვლელობაში (ვგულისხმობ პირდაპირ ჩართულობას, როდესაც მაყურებელიც მონაწილე ხდება სპექტაკლის და უშუალო კონტაქტში შედის მსახიობებთან, თორემ მაყურებელი რომ სცენაზე მიმდინარე მოვლენებში ჩართულია, ეს თავისთავადია).

სპეკტაკლის სახელწოდებაა ,,შემეხე” , რომელზეც 18 წლამდე მოზარდები არ დაიშვებიან, რადგან გაჯერებულია ინტიმური სცენებით. ერთ ოთახში შეკრებილი 6 ახალგაზრდა ყვება საკუთარ ისტორიას, რომლებიც დაკავშირებულია პირველ სიყვარულთან, სექსთან. მსგავს თემებზე საუბრისას, რომლებიც თავიდან მოჩვენებითი თავისუფლებით არის შენიღბული, თანდათან იკვეთება თითოეული მონაწილის დამოკიდებულება ინტიმური საკითხებისადმი. ამ სპექტაკლის ნახვისას საინტერესო პარალელების გავლება შეიძლება ქართულ რეალობასთან. მასში მონაწილე სამი ქართველი მსახიობიდან ორს, ქალებს, აქვთ კომპლექსი მამაკაცებთან ურთიერთობის, ერთ-ერთი აღიარებს კიდეც, რომ ჰქონდა მცდელობა სექსუალური აქტის დამყარების, მაგრამ არ გამოუვიდა, რადგან შეეშინდა. მეორეს, რომელიც ერთი შეხედვით თავისუფალ და თამამ ქალს თამაშობს, გადამწყვეტი მომენტისას უარყოფითი რეაქცია აქვს მამაკაცის შეხებაზე და საშველად იხმობს დედას, რაც მკვეთრად უსვამს ხაზს ქართულ საზოგადოებაში შვილების დედისადმი მიჯაჭვულობის პრეცენდენტს.

ამის პარალელურად, ინგლისელი მსახიობები არ უშინდებიან ინტიმურ სცენებს, ისინი თამამად კოცნიან ერთმანეთს და ამას ისე თავისუფლად ახერხებენ, რომ მაყურებელს რჩება შთაბეჭდილება, რომ ის შესაძლოა პირდაპირ სცენაზე გახდეს სექსუალური აქტის მომსწრე.

ერთ-ერთი ყველაზე თამამი სცენა მამაკაცის შიშველი სხეულის ჩვენება იყო, რომელიც ხაზს უსვამდა მის სექსუალურ თავისუფლებას, ამის პარალელურად სცენაზე განვითარებული მოვლენები ერთგვარ ანარეკლს წარმოადგენდნენ იმ გმირების ქვეცნობიერისა, რომლებსაც განასახიერებდნენ მსახიობები.

სპექტაკლში, გარდა მკვეთრად ხაზგასმული სცენებისა, დიდი მნიშვნელობა ექცევა დეტალებსაც. ჩვენ ვხედავთ, რომ ზოგიართ გოგონას აქვს შიში მამაკაცის სასქესო ორგანოს შეხებისასც კი, იგი არ იცნობ საწინააღმდეგო სქესის სხეულს და კომპლექსდება ურთიერთობისას, რადგან არ იცის რა გააკეთოს. სცენაზე ასევე ვხედავთ თუ როგორ ცდილობს მამაკაცი სექსუალური აქტის დამყარებას ქალთან და ამ მცდელობისას იგი აბსოლუტური ლიდერია, ქალს არ შეუძლია ამ ერთგვარ თამაშში მონაწილეობის მიღება და დაძაბული ადევნებს თვალყურს თუ როგორ ეხვევა და კოცნის მას პარტნიორი.

სპექტაკლში მონაწილე მსახიობები იხსენებენ რა ბავშვობის ინტიმურ ისტორიებს, თითქოს ფარდას ხდიან ადამიანის ქვეცნობიერში ჩადებულ სექსუალურ მოთხოვნილებებს და ფანტაზიებს, საუბრობენ ისეთ თემებზე, როგორიცაა ლტოლვა საკმაოდ მცირე ასაკის ბავშვებისადმიც, რამაც, შესაძლოა, გააღიზიანიოს მაყურებელი, ამიტომ როლს მორგებული მსახიობი შეშინებული უარყოფს გარკვეულ დეტალებს, თითქოს ამით მაყურებლის გულს იგებს, არ უნდა, რომ უარყოფითი დამოკიდებულების მსხვერპლი გახდეს. მსგავსი ისტორიების მოყოლას, ქვეცნობიერად უდევს სურვილი ბავშვობაში დაბრუნების, რომელშიც ყველაფერი გაცილებით ადვილი და მარტივი ჩანდა. სპექტაკლი სწორედ ბავშვობის შორეულ მოგონებაზე საუბრით სრულდება, რომელსაც, ამ შემთხვევაში, არ აქვს კავშირი სექსთან და, უბრალოდ, წარსულში დაბრუნების  სურვილს უკავშირდება.

საინტერესო იყო სცენაზე ვიდეოკამერით გადაღებული კადრების ჩვენება, რაც საშუალებას გვაძლევდა, მსახიობისთვის სხვა რაკურსითაც შეგვეხედა.

ოდნავ გაუგებრად მომეჩვენა ის ფაქტი თუ კონკრეტულად რა როლს ირგებდნენ მსახიობები. თამაშობდნენ რეჟისორის მიერ შექმნილ გმირებს თუ საკუთარ თავს, ეს ერთგვარად ხელოვნურს ხდიდა სპექტაკლში განვითარებულ მოვლენებს, მაგრამ მიუხედავად ამის, თამამად შესაძლებელია თქმა, რომ ექსპერიმენტმა გაამართლა, მაყურებელმა ასე თუ ისე, დადებითად მიიღო უჩვეულო წარმოდგენა სცენაზე, მაგრამ ეს მხოლოდ ზედაპირული შთაბეჭდილებაა, ვნახოთ რამდენად იქნება შესაძლებელი კიდევ დადგმა მსგავსი სპექტაკლების რუსთაველის თეატრში და გადაინაცვლებს თუ არა ის ექსპერიმენტულიდან მთავარ სცენაზე.

,,შემეხე” რუთაველის თეატრისა და ბრიტანეთის ნაციონალური თეტრის მემორანდუმის ფარგლებში ,,idiots company”-ისა და ბრიტანეთის საბჭოს პარტნიორობით განხორციელდა BP-ს ფინანსური მხარდაჭერით. დამდგმელი რეჟისორი – ალექსანდრე ზელდინი.

სპექტაკლის ნახვა ქართველ მაყურებელს  კიდევ 22, 23, 24, 25 და 26 იანვარს შეეძლება, რუსთაველის თეატრის ექსპერიმენტულ დარბაზში.

Musicbox-ის ვიდეო სპეკტაკლის შესახებ:

დრო წელვადია, ბრუნვადი და უკუქცევადი, ის შეგვიძლია დავკეცოთ და სამგზავრო ჩანთაში ჩავდოთ, მერე ზურგზე მოვიკიდოთ და ასე დრომოკიდებულებმა ვიაროთ ქუჩებში.

დროს არ შეუძლია გვმართოს, მას ჩვენ ვმართავთ, ჩვენ ვქმნით დროს და ჩვენვე  ვაჩერებთ, ვსპობთ. ჩვენვე შეგვიძლია ის გადავინახოთ სახლის ბნელ კუნჭულში და ხანდახან ვნახოთ ხოლმე, რათა დადებული მტვერი გადავფერთხოთ. ან, საერთოდაც, დავივიწყოთ და იყოს ასე დრო მიგდებული ოთახის ბნელ კუნჭულში მტვერდადებული და დასვრილი.

ჩვენ შეგვიძლია დროს ველაპარკოთ, დავლიოთ მასთან ერთად ჩაი, თანაც აუცილებლად ლიმონთან ერთად, აბა, რა არის დროსთან ლაპარაკი ორთქლადენილი ჭიქა ჩაის გარეშე? დრო და ჩაი, ჩაი და დრო…

ჩვენ ვილაპარაკებთ  კომეტებზე, ასტეროიდებსა და დროის ხვრელებზე, ის მეტყვის, რომ არანაირი დროის ხვრელები არ არსებობს, რადგან თავად დროც არარსებულია, მე ვეტყვი, რომ საკუთარი თავის უარყოფით ადგილს ვერ დაიმკვიდრბეს და ცხოვრებას დაინგრევს, მერე ჩვენ ვიჩხუბებთ, ვუყვირებთ ერთმანეთს და დაცარიელებულ ჩაის ჭიქებს დავამტვრევთ, მერე ვიტირებთ, ერთმანეთს ჩავეხუტებით და ძალიან ბევრს ვიტირებთ.

მე და დროს შეგვიძლია ერთმანეთს წერილები მივწეროთ და ამას ვაკეთებთ კიდეც. ის ყოველთვის ჩუმად მწერს, დილით რომ ვიღვიძებ ბალიშთან მხვდება არეული ხელით ნაწერი ბარათი, მე მეღიმება და ვიწყებ კითხვას, სანამ ბოლომდე ჩავალ, რამდენჯერმე ხელახლა ვუბრუნდები წაკითხულ  სტრიქონებს და ვცდილობ გავარკვიო რას გულისხმობს ჩემი დაბნეული დრო. ის ბევრ რამეზე წერს, თითოეული წერილი სავსეა ერთმანმეთთან დაუკავშირებელი და დაუსრულებელი აზრებით, თითქოს დრო მაძლევს გარკვეულ მიმართულებას და ეს აზრები მე უნდა მივიყვანო ბოლომდე. საინტერესოა, საიდან შოულობს ამ საოცრად გაყვითლებულ სიფრიფანა ფურცლებს, რომლებიც ისე ძველია, რომ მეშინია ხელში არ შემომეფშვნას.

მე ვწერ სიტყვებს, რომლებიც ალოგიკურად მომდის თავში აზრად, ერთმენათთან დაუკავშირებელ ფრაზებს ვურევ ერთმენთში, მერე დრო კითხულობს, ალაგებს მათ და ყოველთვის მაოცებს იმით, თუ როგორ ახერხებს ჩემი გაფანტული აზრების მწყობრში მოყვანას…

შემოვსალტოთ დედამიწა თოკებით და ჩამოვკიდოთ მთვარეზე, მერე კი ვათამაშოთ, აი, ასე, თითით ვუბიძგოთ ჯერ ფრთხილად, მერე კი სწრაფად და მკეთრად, ვუყუროთ, როგორ ტრიალებს პლანეტა მთვარის გარშემო და თან მასაც ატრიალებს. მე და დროს შეგვიძლია ავიღოთ დედამიწა და ხელში შევათამაშოთ, ერთმანეთს ვესროლოთ და თან შევაწუწოთ ოკეანეები, მდინარეები და ტბები, თავზე გადავისხათ ამ პლანეტაზე არსებული მთელი წყალი და თან ძალიან ბევრი ვიცინოთ, მე და დრომ…

ჩვენ დავიღლებით და წავალთ ხანგრძლივ მოგზაურობაში, ხანგრძლივობის ილუზიას დრო შექმნის, მე კი მართლა დავიჯერებ, რომ ხანგრძლივ მოგზაურობაში ვარ. მე და დრო ერთად ვივლით და ვილაპარკებთ აპოკალიფსზე,  ნიცშეზე, ჟანა დარკსა და ფორთოხლებზე, ჩვენ ბევრს მოვწევთ და ნამწვავებს გზაში დავყრით, დავლევთ არაყს და მერე ვიცეკვებთ, ძალიან ბევრ ვიცეკვებთ, ვიცეკვებთ გულის წასვლამდე, დაცემამდე.

ჯანდაბამდე გზა ჰქონია ყველას, ქვეყნად მხოლოდ ჩვენ ორნი ვართ, მე და დრო…

პირველი ნაწილი მთლიანად ეთმობა ჯასტინის ქორწილს, სადაც ბედნიერების ნიღაბს მიღმა, მთავარი გმირის უკიდურესი ნაღველი იმალება, უბრალო სასოწარკვეთა კი არა, ცხოვრებისეულ დამღად ქცეული მელანქოლია, რომელიც ჩაბეჭდილია ადამიანის შინაგან სამყაროში და არ აძლევს ბედნიერების საშუალებას.  აქ ერთმანეთს ენაცვლება მხიარულების და გულისშემძვრელი მარტოობის სცენები. ჯასტინი პერიოდულად ტოვებს საკუთარ ქორწილს და განმარტოვდება ხოლმე. რეჟისორი თითქოს დასცინის სტერეოტიპს, რომ ადამიანის ბედნიერებისთვის აუცილებელია ქორწინება, შვილების ყოლა და საყვარელს ადამიანთან ერთად სიბერემდე ცხოვრება. ,,მელანქოლიაში” ამ დამოკიდებულებას სკეპტიკურად უყურებს მთავარი გმირის დედა, რომელმაც იცის, რომ ეს ყველაფერი ფარსია და არ არსებობს ბედნიერება მხოლოდ იმ სახით, როგორადაც მას, ძირითადად, აღიქვამენ ხოლმე ადამიანები.

სიმბოლურ დატვირთავს ატარებს კოსმოსის და ადამიანის დაპირისპირება, კოსმოსის, რომელშიც, ამ შემთხვევაში, ადამიანის შინაგანი სამყარო იგულისხმება (უფრო ვრცლად იხილეთ ქვემოთ).

მეორე ნაწილის დასაწყისში ვხედავთ ჯასტინის სრულ უსუსურობას გარემომცველი სამყაროს მიმართ. კლერი მას ეხმარება გარემოსთან ადაპტირებაში, მაგრამ ფილმის მსვლელობისას თანდათან იცვლება როლები, ჩვენ დავინახავთ კლერის სუსტ მხარეებს და ჯასტინის სიმტკიცეს.

ფილმის პირველ ნაწილში მსუბუქად ხაზგასმული კოსმოსი, ახლა მკვეთრად იჭრება ადამიანების ცხოვრებაში და ფატალურ როლს თამაშობს. სამყაროსგან მოწყვეტილ ადგილზე მცხოვრები ადამიანები იგებენ, რომ შესაძლოა კოსმოსში მოძრავი პლანეტა ,,მელანქოლია” დედამიწას დაეჯახოს და გაანადგუროს. სამყაროსგან მოწყვეტა აქ ნათლადაა ხაზგასმული. სახლი თითქოს გარკვეულ საზღვრებშია მოქცეული, რომლის გადალახვა ადამიანებს არ შეუძლიათ. ცხენი ვერ ახერხებს გასცდეს საკრალურ ადგილს ხიდთან, ვერც მანქანა. სინამდვილეში, ეს პატარა ოჯახი მთელი კაცობრიობის განსახიერებაა, რომელიც ,,დატყვევებულია” დედამიწაზე და არ გააჩნია სიკვდილისგან თავდასაღწევი ადგილი.

დედამიწასთან მიახლოებული მელანქოლია განსხვავებულ შეგრძნებებს ბადებს ადამიანებში. ჯასტინი, რომლის სუსტი და სასოწარკვეთილი სახე დავინახეთ წინა ნაწილში, ახლა ძლიერია, მისთვის არ აქვს მნიშვნელობა რა მოუვა დედამიწას, მას მიაჩნია, რომ ადამიანები არ არიან სიცოცხლის ღირსნი, რომ ისინი, მხოლოდ ბოროტებას თესავენ, ამიტომ უნდა შეწყვიტონ არსებობა. კლერი კი სასოწარკვეთილია, იგი ვერ ეგუება იმაზე ფიქრს, რომ სიცოცხლე შეიძლება შეწყდეს და ებღაუჭება მეუღლის მიერ შემოთავაზებულ მბჟუტავ იმედს, რომლის მიხედვითაც პლანეტა მელანქოლია შეიძლება არ დაეჯახოს დედამიწას და სხვა მიმართულებით გააგრძელოს სვლა. ბავშვი კი, რომელიც ნათლად ვერ აცნობიერებ საქმის ვითარებას, გახარებულია მელანქოლიის მოახლოებით, თუმცა ბოლოს ხვდება, რომ რაღაც ცუდი შეიძლება მოხდეს.

ფილმის ფინალისკენ ისევ იცვლება როლები, კლერის ქმარი, რომელიც მთელი ამ ხნის განმავლობაში მტკიცე და შეუვალი კაცის როლს თამაშობდა, იგებს რა, რომ მელანქოლია მალე დაეჯახება დედამიწას, თავს იკლავს, კლერი კი ახერხებს ამის დამალვას და ოჯახის წევრებს არაფერს ეუბნება. თუმცა მერე მაინც ცდილობს შვილთან ერთად გაექცეს გარდაუვალ დასასრულს.

სასოწარკვეთა მით უფრო მძაფრდება, რაც მეტად ვაცნობიერებთ, რომ დასასრული გარდაუვალია, შეუძლებელია გარესამყაროს მოწყვეტილი სახლიდან გაქცევა, ისევე როგორც დედამიწიდან სხვა პლანეტაზე გაქცევაა შეუძლებელი.

ფილმი სრულდება ხის ტოტებისგან სიმბოლური თავშესაფრის აშენებით, სადაც დარჩენილი ოჯახის წევრები სხდებიან და იქამდე არსებული უთანხმოება და დაძაბულობა ქრება, ყველა ერთიანდება და ხელებჩაჭიდებულნი ეგებებიან სიკვდილს. ბოლო კადრებშიც მკვეთრად ჩანს თითოეულის ხასიათი. ჯასტინი, რომლისთვისაც სულერთია რა მოხდება, ის მხოლოდ ეხმარება ოჯახის წევრებს გარდაუვალი უბედურების განცდის შემსუბუქებაში. სასოწარკვეთილი კლერი, რომელსაც არ უნდა სიკვდილი და ბავშვი, რომელსაც სჯერა, რომ ტოტებისგან აშენებული თავშესაფარი მართლა დაიცავს მას საფრთხისგან.

რეჟისორის მთავარი მიზანი ადამიანების შინაგანი სამყაროს ჩვენება იყო, მათი ხასიათების, დამოკიდებულებების გადმოცემა და არა კონკრეტული ამბის მოყოლა, თუ როგორ ანადგურებს დედამიწას პლანეტა ,,მელანქლია” . ფილმის ავტორს უნდოდა ეჩვენებინა, თუ როგორ იქცევიან ადამიანები უკიდურესი სასოწარკვეთის ჟამს, ყველაზე გამოუვალ სიტუაციებში.

დედამიწასთან მოახლოებული მელანქოლია, სინამდვილეში, ადამიანის შინაგან სამყაროში არსებულ მელანქოლიას განასახიერებს, უკიდურეს მარტოობას, რომელსაც ვერასდროს გავექცევით. ვარსებობთ მხოლოდ ჩვენ და ჩვენში არსებობს პატარ–პატარა სამყაროები, რომლებშიც, როგორც ბედნიერება, ასევე უბედურებაცაა. თითოეული ადამიანის ხვედრი მარტოობაა, როგორც მარტოა დედამიწა ამ სამყაროში (მარტოა, როგორც სიცოცხლის მატარებელი).

რეჟისორი გვაძლებს ინტერპრეტაციის საშუალებას, მისი მელანქოლია ჩვენ შეგვიძლია გავიგოთ გარდაუვალ დასასრულად,  უბედურებად, რომლისგან თავდასაღწევი გზა არ არსებობს, ან აღვიქვათ ის ბედნიერებად, რომელსაც ვერ ვხედავთ და სასოწარკვეთის ნიღაბს ვაფარებთ. ადამიანებს შეგვიძლია ვიყოთ ბედნიერები მარტოობის ჟამს, ვიყოთ შეპყრობილნი მელამქოლიით, მაგრამ მაინც ბედნიერები. ასე ვთქვათ, შესაძლებელია, რომ მელანქოლია იყოს ჩვენი ბედნიერება და დამკვიდრებული სტერეოტიპის თანახმად, მის ჩანაცვლებას არ უნდა ვეცადოთ ადამიანებთან გარკვეული ურთიერთობების დამყარებით, ერთობების ჩამოყალიბებით და ა.შ. ყველას გვაქვს ჩვენ–ჩვენი მელანქოლია, რომელიც, გარკვეულწილად ჩვენი ბედნიერებაა, მის გარეშე ყოფა გარდაუვალია და იმის მაგივრად, რომ ჩავკლათ იგი, რაც შეუძლებელია, უნდა მოვახერხოთ მასთან ერთად ვიყოთ ბედნიერები.

ფილმში თოთოეული ქმედება ისე ებმის ერთმანეთს, რომ ლოგიკურ დასასრულამდე მივდივართ. ერთი პატარა ოჯახის ისტორიით, ჩვენ ზოგადსაკაცობრიო პრობლემებს ვხედავთ. მელანქოლია, რომლითაც მოცულნი არიან ადამიანები, სიკვდილის შიშთან ასოცირდება, გარდაუვალ დასასრულთან, შიშთან, რომლის დაძლევაც ვერ ვისწავლეთ ადამიანებმა, ვერ ვისწავლეთ მასთან ერთად ცხოვრება, ფიქრი, ბედნიერება, მარტოობა, ძილიც კი არ შეგვიძლია სიკვდილზე ფიქრის გარეშე.

ფილმში განსაკუთრებით ხაზგასმულნი ქალები არიან, ისინი ეგებებიან სიკვდილს, თითქოს მათზეა აგებული მთელი სამყარო. მამაკაცი, რომელიც ძლიერ პიროვნებად იყო წარმოჩენილი ფილმის წინა ნაწილებში, ბოლოს თავს იკლავს და რჩება სამყაროსთან დაპირისპირებული ქალი, სამყაროსთან, მელანქოლიასთან, სიკვდილთან, გარდაუვალ დასასრულთან.

,,მელანქოლიაში” დრო თითქოს გაჩერებულია, ფილმის დასაწყისში ვხედავთ საათს, რომლის ისარიც არ მოძრაობს და ზევით არის აღმართული. არ არსებობს სივრცის ჩვენეული აღქმაც, კადრებში ვხედავთ გოლფის ბურთის ჩასაგდებ მეცხრამეტე ნიშნულს, რომელიც, სინამდვილეში, არ არსებობს, რადგან იქ მხოლოდ 18 ორმოა. დრო და სივრცე, რომელშიც ვითარდება მოქმედება, მხოლოდ პირობითია და არ მოიაზრებს ამ ცნებების ჩვენეულ აღქმას.

რთულია ყველაფრის გააზრება, რისი თქმაც უნდა ჩვენთვის რეჟისორს, მით უმეტეს, როდესაც ფილმი იძლევა მაქსიმალური ინტერპრეტაციის საშუალებას. თუმცა მგონია, რომ გარკვეული მინიშნებები ნათელია და დაგვირვებული მაყურებელი აუცილებალდ მიხვდება ფილმის მთავარ სათქმელს, განსაკუთრებით ის მაყურებელი, რომელიც კარგად იცნობს ამ რეჟისორის შემოქმედებას.

ბოლო დროს ჩემი ცხოვრებისგან აბსოლუტურად განსხვავებული რიტმით ვცხოვრობ, ეს რიტმი მომწონს, მოხიბლული ვარ თოთოეული ცვლილებით, რასაც ვხედავ, მაგრამ უცბად ამდენმა ცვლილებამ გადამღალა. არ ვიცი როგორ ავაყოლო ამ ახალ რიტმს ფეხი. ვიცი, დასვენება მჭირდება და ურთიერთობის დარეგულირება ახალ ნაცნობებთან, მეგობრებთან, მაგრამ როგორ გავაკეთო ეს, არ ვიცი. თითქოს გამოვიფიტე, ახლა თუ არ შევჩრედი, ასე მგონია, დავეცემი და მოვკვდები.

ახალი ურთიერთობების გამო ცოტა დროს ვუთმობ ძველ მეგობრებს, რაც ძალიან ცუდია, ეს როგორმე უნდა გამოვასწორო. დრო თითქმის არაფრისთვის მრჩება, იმიტომ კი არა, რომ ძალიან დაკავებული ვარ, არამედ იმიტომ, რომ მას სათანადოდ ვერ ვანაწილებ.
დაგეგმვა არ გამომდის, ალბათ, ჩემი გეგმების მიხედვით რომ ეწყობოდეს ყველაფერი, გაცილებით ადვილი იქნებოდა ცხოვრების ყოველდღიური რიტმისთვის ფეხის აყოლა. არ გამომდის ურთიერთობების დარეგულირებაც, რაც დრო გადის, მით უფრო მეტად ვხვდები, რომ ადამიანებს თითქმის არ ვიცნობ, არასდროს ვიცი ვის როგორ უნდა მოვექცე. ვისთან რა პოზიცია დავიკავო, ყოველთვის იმას გამოვხატავ, რასაც ვგრძნობ, ყოველვარი დაფიქრების გარეშე, ჩემ შემთხვევაში არ ამართლებს გამოთქმა: იყავი ის რაც ხარ, ვხვდები, რომ ასე ადამიანებს ვკარგავ ხოლმე, ძვირფას ადამიანებს, არადა, ჩემთვის საკმაოდ რთულია გრძნობების გაკონტროლება.

უამრავი რამეზე ვფიქრობ და დასკვნა კი ვერ გამომაქვს, ბოლოს მაინც გრძნობები იმარჯვებს. აი, დავალაგებ გონებაში ყველაფერს, დავაწყობ გეგმებს, მაგრამ საქმე საქმეზე მიდგება და ყველაფერი ირევა.

ხანდახან მგონია, რომ სათანადოდ არ მაფასებენ, არადა თითქოს არც მოვითხოვ დაფასებას, მაგრამ როგორც კი ვიგრძნობ, რომ არასათანადოდ მექცევიან მაშინვე შეურაცხყოფილად ვგრძნობ თავს, ვერ გამიგია რა მინდა, არადა, საშინლი შეგრძნებაა, როდესაც გარკვეულ სიმაღლეს კარგავ სხვების თვალში და ვერაფრით გაგიგია ეს რამ გამოიწვია, ცდილობ ჩაუღრმავდე საკუთარ ქმედებებს, გაარკვიო თუ რა შეგეშალა, მაგრამ ვერაფერს პოულობ, ალბათ იმიტომ, რომ მხოლოდ საკუთარ თავში ეძებ, არადა, შეიძლება, შეცდომა შენ კი არა, იმან დაუშვა.

ახლა სადმე შორს მინდა ყოფნა, მთაში… ბუხარი, ჩაი ლიმონით, სარწეველა სავარძელი და მუხლებზე გადაფარებული პლედი, ულამაზესი ხედი ფანჯრიდან და წიგნები…

შენი სოფელი პატარაა და იქ განსაკუთრებული არაფერი ხდება. მხოლოდ ზაფხულობით გამოცოცხლდება ხოლმე გარემო შენთან, დამსვენებლები ჩამოდიან და სოფლის ერთფეროვანი ცხოვრება გადახალისდება ხოლმე.

შენ ხედავ, რომ ქალაქიდან ჩამოსულ გოგოებს ბიჭები უფრო დიდ ყურადღებას აქცევენ, ზაფხულობით მათ აღარ ახსოვხარ და მხოლოდ თბილისელ გოგოებთან ,,აბირჟავებენ” ხოლმე საღაამოობით, ერთმანეთს ასწრებენ რომელი უფრო მალე დაურეკავს, ან მივა მის სახლთან; შენ კი ამას უყურებ შორიდან და გულის სიღრმეში ტკივილს გრძნობ, რომ მთელი ყურადღება თბილისელ გოგოებზეა გადატანილი. მერე ცდილობ, რომ მათ მიბაძო და ისე მაინც მიიქციო ბიჭების ყურადღება, მაგრამ არ გამოგდის და უფრო მეტად გწყდება გული.

ქალაქელი გოგო თამამია, მოკლე შორტები აცვია ხოლმე და თან სიგარეტს ეწევა, ბიჭები მას უყურებენ და დროგამოშვებით ნერწყვს ყლაპავენ, გოგო კი ვითომ ვერ ამჩნევს მის ფეხებზე მოშტერებულ ათას თვალს და მშვიდად აგრძელებს სიგარეტის მოწევას. შენ კი, საკუთარ თავზე დაბოღმილი, შედიხარ სახლში და უკვე მერამდენედ აკვირდები საკუთარ თავს სარკეში, თან ვერაფრით გაგიგია რითია ის გოგო შენზე უკეთესი.

ზაფხული იწურება, თბილისელი დამსვენებლები მშობლიურ ქალაქს უბრუნდებიან, შენ ისევ ყურადღების ცენტრში ხარ და ეს ძალიან გიხარია.

შენ  ხადავ, რომ შენზე უფროსი გოგოები, რომლების სასწავლებლად წავიდნენ თბილისში და პერიოდულად ჩამოდიან სოფელში მშობლების და ბებია-ბაბუის სანახავად, შეცვლილები არიან, მედიდურად გიყურებენ, ,,მოდურად” აცვიათ და ,,უცნაურ” რამეებზე ლაპარაკობენ. შენ კი ვაღარ პოულობ მათთან საერთო ენას.

შენ ძალიან გინდა, რომ გაიზარდო, წახვიდე თბილისში და გახდე იმათნაირი, როგორებიც მოსწონთ ბიჭებს.

როგორც იქნა, დგება ქალაქში გადაბარგების დროც. შენ დააბიჯებ თბილისის ქუჩებში და ცდილობ გაიგო რა აქვს ამ ქალაქს განსაკუთრებული.

შენ ცდილობ ადგილი დაიმკვიდრო საზოგადოებაში, რომელშიც მოხვდი და იცვამ ზუსტად ისე, როგორც შენს სოფელში ჩამოსულ გოგოებს ეცვათ ხოლმე, დგები მაღალ ქუსლებზე და უამრავ მაკიაჟს ისვამ სახეზე.

შენ არ მოგწონს ქუსლებზე სიარული, მაგრამ შენში გამჯდარი სტერეოტიპები არ გაძლევს იმის საშუალებას, რომ უარი თქვა მაღალქუსლიან ფეხსაცმელზე და კლასიკურ ტანსაცმელზე, არც მაკიაჟს იშორებ თავიდან.

შენ დაძაბული  დადიხარ თბილისის ქუჩებში, ყოველ წამს ქაჩავ  ქვემოთ ზემოთ აწეულ თეთრ პერანგს, ცდილობ აკონტროლო ნაბიჯები, გეშინია ფეხი არ გადაგიბრუნდეს და არ წაიქცე.

შენ გიხარია, გიხარია რომ თანდათან ემსგავსები იმათ, რომელთანაირი ყოველთვის გინდოდა ყოფილიყავი.

შენ მოგწონს შემოდგომის თბილისი, ასფალტზე დაყრილ ფოთლებში გინდა ხოლმე სირბილი, მაგრამ გგონია, რომ ეს აქ დაუშვებელია, თბილისში კეტებით სიარული არ შეიძლება, აქ სერიოზული ხალხი ცხოვრობს.

შენ დაღლილი ბრუნდები სახლში და თვალს ავლებ განვლილ დღეს, ყველამ ნახა შენი ახალი ჩანთა, განსხვავებული მაკიაჟიც შეგიფასეს, ბოლო თაობის მობილურით აღფრთოვანდნენ, შენც ხომ ეს გინდოდა? ამას არ ელტვოდი? მაგრამ არ გრძნობ სიხარულს, ეს ემოციები მეტისმეტად ზედაპირულია, მაგრამ ტვინში გამჯდარი სტერეოტიპები კვლავ გიშლიან ხელს თავისუფლად ცხოვრებაში.

შენ ჩადიხარ სოფელში და ცდილობ დაანახო ყველას როგორი სხვანაირი ხარ. მედიდურად ჩაუვლი მეზობლებს და ცალყბად ესალმები. შედიხარ სახლში და ხვდები, რომ რაღაც ისე არ არის, ბედნიერებას არ განიჭებს იმაზე ფიქრი, რომ ყველამ დაინახა როგორ შეიცვალე, რომ ,,მოდური” გოგო ხარ და თბილისში ცხოვრობ. ვერაფრით აგიხსნია რა გჭირს. ბრუნდები თბილისში და ძველებურად აგრძელებ ცხოვრებას, ახალი ქუსლიანი ფეხსაცმელი, ბიჭები, მესიჯობა მთელი ღამით,  პაემნები ,,ხინკლის სახლში”, თუ ბიჭმა იქ დაგპატიჟა, ან რონელიმე რესტორანში მსგავსი სახელით, ე.ი. ძაან გაგიმართლა. სუფრები, სადღეგრძელოები, კვლავ ბიჭები ტექსტებით: შენ ჩემი დაიკო ხარ და მსგავსი. იდიოტური ლექციები და რეტროგრადი ლექტორები. მაგრამ შენ ვერც კი ხვდები, რომ შეგიძლია წინააღდეგობა გაუწიო არსებულ სისტემას და ეცადო რამე შეცვალო, შენ უბრალო პროვინციელი გოგონა ხარ, რომელიც თბილისში ჩამოსვლაზე ოცნებობდა…

ადექი! გაიხადე ეგ საშინელი ფეხსაცმელი, რომელიც სიარულში ხელს გიშლის, მოიშორე მოჭერილი ტანსაცმელი და წადი, ირბინე შემოდგომით სავსე ქუჩებში, იყვირე, აიღე ძირს დაყრილი ფოთლები და აისროლე ჰაერში, უთხარი შენ ვითომ მეგობარ ,,ძერსკ გოგჩოებს” რომ გეზიზღება მათი ყალბი ცხოვრება, მლიქვნელობა, გაუთავაბელი ლაპარაკი ტანსაცმელზე და ბიჭებზე. უთხარი ლექტორს, რომ არასდროს ისწავლი იმ სისულელეს, რითაც ის ცდილობს, რომ თავი გამოგიტენოს და პროგრესულად აზროვნების უნარი ჩაგიკლას.

იცი, რა ლამაზია წვიმიანი თბილისი? გადი, დასველდი წვიმაში! ან ქარიანი თბილისი როგორია? გადი, გაიშალე თმა და მიეცი საშუალება ქარს დუაროს მის თოთოეულ ღერს.

დაამსხვრიე სტერეოპტიპები, ერთი ხელის მოსმით მოიშორე ისინი თავიდან. ნამდვილი ცხობრება ტანსაცმელი და სხვების დასანახად პაემნებზე სიარული არ არის, ცხოვრება იმაზე გაცილებით მნიშვნელოვანი, ღრმა და ლამაზია, ვიდრე შენ გგონია.

მთავარია, შეძლო სტერეოტიპების დამსხვრევა, მთავარია, იყო ის, რაც ხარ და არა ხელოვნურად შეთითხნილი თოჯინა, ყველაფერი კარგად იქნება!