ინტერვიუ მარიამ ნოზაძესთან

 – გამარჯობა მარიამ, მოგვიყევი შენი პროფესიის შესახებ, რა არის სემიოტიკა და რატომაა მისი შესწავლა მნიშვნელოვანი? 

გამარჯობა! სემიოტიკა არის ნიშნებით კომუნიკაციის შესახებ მეცნიერება, რომელიც ეხება ადამიანებს შორის მნიშვნელობების გაცვლას ისევე როგორც ადამიანისა და სხვა ცოცხალი არსებების ურთიერთკომუნიკაციას. მთავარი მიზეზი, რის გამოც სემიოტიკის შესწავლა მნიშნელოვანია, არის ის, რომ მისი გამოყენება შეიძლება, როგორც ანალიზატორის მრავალი დარგისთვის, უმეტესად ჰუმანიტარულ დარგებში, მაგრამ ასევე ბიოლოგიასა და ეკოლოგიაში. სემიოტიკის მეთოდებით კვლევას გარკვეულ შედეგებამდე მივყავართ და იმაში გვეხმარება, რაც ყველა სხვა მეცნიერების მიზანია – სამყაროს შემეცნება.

 – რაში “წაადგება” საქართველოს სემიოტიკის განვითარება? შენ თუ გაქვს კონკრეტული გეგმები ამ დარგში?

მე მაქვს კონკრეტული გეგმები, ცხადია, მაგრამ ზოგადად წაადგება უპირველესად განათლების სფეროში უფრო კონკრეტულად კი სწავლებაში. სემიოტიკის მეშვეობით შესაძლებელია სასწავლო მეთოდების ფასილიტაცია და თუნდაც სასკოლო კურსების დაგეგმვა ისე, რომ სემიოტიკურმა მიდგომამ მეტად ეფექტურ შედეგებამდე მიგიყვანოს. თავის მხრივ, სასწავლო პროცესში ამის განხორციელებას რესურსების მობილიზება სჭირდება – კომპეტენტურმა ადამიანებმა ერთად უნდა დაგეგმონ სემიოტიკური მეთოდების გამოყენება და შემდეგ აღასრულონ. და, რა თქმა უნდა, მე ჩემი მხრივ, შემიძლია ამის წარმართვაში გარკვეული კომპეტენციით ჩავერთო.

 – თუ შეიძლება, რომ მოგვიყვე ესტონური განათლების მოდელზე, უნივერსიტეტზე კონკრეტულად, ზოგადი ფრაზების გარეშე, რაც უკვე ყველამ ისედაც ვიცით, რომ მანდ უკეთესია ვიდრე აქ (:)), მაგ. როგორი მატერიალურ-ტექნიკური ბაზაა, რაზე აქვთ ხელმისაწვდომობა სტუდენტებს, რა პერსპექტივებს გიხსნით ტარტუს უნივერსიტეტი და ა.შ?

პირველი, რაც განასხვავებს ქართულ საუნიევრსიტეტო სწავლებას და ესტონურს არის ტექნიკური პროცესების გამართულობა; რაშიც ვგულისხმობ, რომ ამ სახელმწიფო უნივერსიტეტს (ტარტუს უნივერისიტეტი) აქვს სტუდენტთან და პროფესურასთან კომუნიკაციის და სასწავლო პროცესების ცხადი, გამჭვირვალე და ეფექტური მექანიზმი. საგანმანათლებლო ინდუსტრიაში სასწავლო პროგრამები უმთავრესია, ანუ რა ცოდნას და რა უნარებს ვაძლევთ სტუდენტს არის მთავარი, მაგრამ რა ხერხებით და კომუნიკაციის რა ფორმით ვახერხებთ ამას, საკმაოდ გადამწყვეტ როლს თამაშობს საბოლოო შედეგის თვალსაზრისით. და რაც უფრო სამართლიანია Continue reading

Advertisements

Game of Thrones

ამ პოსტს ჯერ არ ვაშეარებ არსად, დაუსრულებელია, ნელ-ნელა დავამატებ რაღაცებს და იყოს აქ ჩემთვის ჯერ

ამ სერიალში რაც კარგია და ეს ყველამ ვიცით, ცხადი და თავისთავადია მთელი მსოფლიოსთვის, ამაზე არ დავწერ, მინდა ვილაპარაკო იმ პერსონაჟებსა და დეტალებზე, რაც არ მომეწონა. დავიწყებ ბოლოდან:

  • როდესაც Night King-მა დეინერისის დრაკონი მოკლა, პირველი, რაც აღმომხდა იყო ეს: ვაიმეე, ახლა ეს ჰო ამას გააცოცხლებს-მეთქი და სანამ გაგრძელებას ვნახავდი, უკვე წარმოვიდგინე სცენა, როგორ სხედან და მსჯელობენ იმაზე, თუ რა უყონ ტბაში ჩავარდნილ დრაკონს, რათა Night King-მა ვერ მოახერხონ მისი გაცოცხლება და გამოყენება… მაგრამ არაფერი მომხდარა, ერთ პერსონაჟსაც კი არ დასცდენია, რომ უიი, მგონი მაგრად დაგვერხა, რადგან მკვდრებს უკვე დრაკონი ჰყავთ და იმ დრაკონს ვერაფერს ვუზამთ, მაგრამ მოდი, იქნებ კედელი გავამაგროთ როგორმე, რომ ნაკლებად დავშავდეთ, მაგრამ არა, საერთოდ არაფერი მომხდარა! ნუ, ცხადია, რომ იმ მკვდარ დრაკონს ვერაფერს უზამდნენ, მაგრამ ჰო შეიძლებოდა, რომ სცენარისტს რამე პატარა სცენა დაეწერა, სადაც პერსონაჟების წუხულს დაგვანახებდა ამ ფაქტის გამო :/

  • დეინერისი რომ დათანხმდა ამ ჩვენი საყვარელი გმირების კედლის იქით გაშვებას, მაგაზე სისულელე ჯერ არაფერი მინახავს, აი, როდესაც იცი, რომ მკვდრების მრავალათასიანი არმია უკვე ახლოსაა, რომ მკვდარი ადამიანების გარდა სხვა ყველაფერიც საშიშია, მკვდარი ირემიც, მგელიც, დათვიც და კატაც (:დ) უშვებ ათ კინკილა კაცს საუკეთესო შემთხვევაში გაყინვისგან სიკვდლისთვის და უარესში – მკვდრების ხელით სიკვდილისთვის, თან ხალხს, რომლებიც იმენა მთავარი ტიპები არიან და ეგენი რომ დაიხოცონ, უბრალოდ, მაგრად დაერხევა ყველას :დ და როცა შესაძლებელი იყო თავად გაფრენილიყო თურმე და უფრო სწრაფად და ოპტიმალურ ვადაში შეძლებდა მისი დრაკონი მინიმუმ ერთი მკვდრისთვის კლანჭების ჩავლებას და წამოთრევას :დ

Continue reading

ნეტა მომწეროს

დოროთი პარკერის მოტივებზედ

 

ნეტა მომწეროს… Facebook-ზე ვაშტერდები მესენჯერის ლოგოს და ვოცნებობ გაწითლდეს. ღმერთო, რა მოხდება, რომ გაწითლდეს? თვალებს ვხუჭავ, ერთი, ორი, სამი… ვახელ, მომწეროს რა… წითლდება, გული მიჩქარდება, ჩამოვშლი და სხვა არის. ამიტომ მესენჯერში ყველა, ვინც ხშირად მწერს, საერთოდაც დავა-mute, მინდა მარტო მაშინ გაწითლდეს, როდესაც ის მომწერს.

იქნებ უკეთესი იქნება თუკი არ ვიფიქრებ მესენჯერზე, მოდი, სხვა რამეს გავაკეთებ. შემიძლია საერთოდაც გამოვრთო notification ტელეფონზე, ასე არ სჯობს? კი, კი, სჯობს, გამოვრთე, ახლა როდესაც სახლიდან გავდივარ, ტელეფონს სამსახურამდე არ ვამოწმებ, არც ნოტიფიკაციები მიშლის ნერვებს, მშვიდად ვარ. სამსახურში მოსული, ვჯდები თუ არა, მესენჯერს ვამოწმებ, არა, არ მოუწერია. ვცდილობ გამოვთვალო ის ახლა სადაა. სავარაუდოდ გზაში იქნება, ჯერ არ მისულა სამსახურში, არ სცალია ახლა, რა მოხდა? მივა და მომწერს. ბრაუზერში რამდენიმე tab მაქვს გახსნილი და ვმუშაობ, Facebook კუთხეშია მიკუჭული, ეულად, მაგრამ სულ თვალი მეპარება. როდესაც იწერება 1 ან 2, გული მიჩქარდება ისევ. ნეტა რამე დამილაიქეს? დამიკომენტარეს? რამ ფეიჯის დასალაიქებლად მიმიწვიეს? თუ იმან მომწერა?! მოდი, ჯერ არ შევამოწმებ, ცოტას დავმშვიდდები… 5 წამი გავიდა ჰო? კიდევ 5? კიდევ 10… უნდა შევამოწმო… არაა ის.

წესით უნდა მოეწერა, რამდენი ხანია გავიდა რაც აღარ გამოჩენილა? უჰ, რა დათვლის დღეებს თუ თვეებს. სამსახურიდან გავდივარ ყურებში ყურსასმენებით და Continue reading

კბილის ტკივილი

როგორ არ მინდა ამაზე ლაპარაკი, მაგრამ აუტანლად მჭირდება სივრცე, სადაც ჩემს ტკივილზე მოვყვები…

აგერ უკვე მერამდენე დღეა კბილები მტკივა და ვერ ვიძინებ, შესაბამისად, უფრო მეტი დრო მაქვს სიფხიზლისთვის. ამ მძიმე დღეებშიც კი, როდესაც ტკივილის მძიმე შეტევები პიკს აღწევს და ტირილის მეტს ვერაფერს ვაკეთებ ჩემს გონებას არ შორდება იმის სახე. როდესაც სტომატოლოგი ჩემს კბილებს ებრძოდა მაშინაც მასზე ვფიქრობდი, როცა ქუჩაში გამოვედი მაშინაც, მეშინოდა ასეთი მახინჯი, ნამტირალევი და სახედასიებული არ შემხვედროდა შემთხვევით და ახლაც, როდესაც ვზივარ და ვცდილობ რამე კომფორტული მდგომარეობა მივიღო, რომელიც ოდნავ მაინც შემიმსუბუქებს ტანჯვას. ხანდახან მერევა ერთმანეთში კბილის ტკივილის გამო ვტირი თუ გული რომ მტკივა ამიტომ.

გულის ტკივილის დაძლევის არაერთ საშუალებას მივმართე, გამოვიყენე ყველა ხერხი, რაც გამოიხატებოდა იმაში, რომ ვაკეთებდი ყველაფერს, რაც ჩამითრევდა და ყურადღებას სხვა რამეზე გადამატანინებდა, სერიალები, ფილმები, წიგნი, ქსოვა, საჭმლის კეთება, სიარული, სირბილი, შოპინგი და ა.შ. სრულიად აზრი არ აქვს არაფერს. ქუჩაში თუ ნებისმიერ სხვა ადგილზე სიარულისას ყველა ბიჭში მის ამოცნობას ვცდილობ, ყველა შავთმიანი და შავწვერიანი ბიჭი შორიდან ეგ მგონია. საჭმლის კეთების დროს ვფიქრობ მას თუ მოეწონებოდა ეს, როდესაც ვუყურებ რამეს, ვცდილობ გამოვიცნო მას აქვს თუ არა ნანახი, კბილის ტკივილის დროს კი მაქვს ილუზია, რომ თუკი ჩავეხუტები უეცრად ყველაფერი გამივლის და ტკბილად ჩამეძინება.

ყოველდღე ვავარჯიშებ თავს, რომ არ მივწერო, ამისთვის, საბედნიეროდ პირდაპირ მესენჯერს არ ვხსნი, არამედ ვორდის ფაილში ვწერ ჩემს სათქმელს, რის შემდეგაც ვგრძნობ ოდნავ სიმსუბუქეს, შესაბამისად, თავს ვიკავებ,აღარ ვუგზავნი და ეს ხდება ყოველდღე. ხანდახან ვოცნებობ, რომ სიზმარში მაინც მესიზმრებოდეს, ძალიან მეუცნაურება, რომ ადამიანი, რომელზეც განუწყვეტელ რეჟიმში ვფიქრობ, სიზმარში არასოდეს ჩანს, სამაგიეროდ, სიზმარში ვხედავ ყველასა და ყველაფერს რასაც საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა.

ხანდახან მგონია, რომ ეს განცდები მომკლავს, ისეთ ძლიერ ემოციურ ტკივილს ვგრძნობ, რომელიც მძიმე ტალღასავით მაწვება გულის მიდამოებში და მერე ვრცელდება ხოლმე მთელ სხეულზე.

ხანდახან განსაკუთრებით ძლიერ მძულს ჩემი თავი ასეთი აუტანელი სევდის გამო. მინდა, რომ უფრო ძლიერი ვიყო, მინდა, რომ წავშალო ეს ადამიანი ჩემი გონებიდან, მაგრამ არ გამომდის არასოდეს. როდემდე უნდა ვითმენდე ამ გაუსაძლის ტკივილს?! კიდევ რამდენი თვე? კიდევ რამდენი წელი?

ხანდახან როგორ ძლიერ მეზიზღება ის დღე, როდესაც გავიცანი, მილიონჯერ მიფიქრია, როგორ შევცვლიდი წარსულს, რომ როდესაც იმ საძულველ ადგილზე მივდიოდი, გადამეფიქრებინა და აღარ წავსულიყავი. ბუნდოვნად მახსოვს, რომ მის გაცნობამდე მხიარული და საყვარელი გოგო ვიყავი, ახლა კი ნაგავი ვარ, უბრალოდ, ნაგავი.

როცა დიდი გოგო ხარ

ახლა ხომ ბლოგებზე აღარავინ წერს, რადგან სხვა პლატფორმებმა ჩაანაცვლეს და ჩვენც მხოლოდ მაშინ გვახსენდება ეს სივრცე, თუკი სრულიად შემთხვევით შემოვიხედებით და მოგონებათა მთელი კასკადი დაგვხვდება. აქ შემოხედვა ერთია და მერე გეშლება წერის საღერღელი და იწყებ წერას, წერ, წერ და მერე მაინც არ აქვეყნებ, რა აზრი აქვს? მაინც არავინ წაიკითხავს… ან იქნებ სწორედ იმიტომ წერ, რომ ზუსტად ეგ გინდა – ბევრმა არ წაიკითხოს, რადგან დაიღალე ფბ-ზე ათასობით ფრენდისგან და მათი ლისტებად გაფილტვრისგან და აი, ისევ აქ შემოეხეტე…

აი, ათი წლის წინ როგორ და რასაც წერდი ისევ ისეთი ხარ, უბრალოდ ახლა მეტი მოგონება გაქვს დაგროვილი, სულ ესაა. უბრალოდ, ადრე პატარა იყავი და არ გრცხვენოდა ამ განწყობების, ახლა კი დიდი ხარ და ყველა შენგან მეტ პასუხისმგებლობას მოითხოვს. რით ვერ გაიზარდა ეს გოგო, ისევ 16 წლის ჰო არ ჰგონია თავი? – ნაცნობი ფრაზაა ჰო? ასე გვექცევიან ადამიანები, როდესაც სისუსტეს დაინახავენ, ჩვენ კი გვეშინია მათი რეაქციის, ამიტომ ძალიან ძლიერი გოგოებივით ვიქცევით და არ ვტირით, არც ვსევდიანდებით მათ დასანახად, პირმოკუმულნი ვსხედვართ და ზრდასრული ქალებივით რაციონალურებად ყოფნას ვცდილობთ, რადგან არ გვაქვს ემოციებში 16 წლის გოგოსავით გადავარდნის უფლება, მერე კი მარტო სახლში ან სადმე კუთხეში ჩუმად ვტირით ხოლმე, რომ სხვებმა არ დაინახონ და არ იფიქრონ, რომ რაღაც ასაკიდან ვერ გამოვედით.

ხანდახან გინდა ყველაფერი მეგობრებს ვუამბო, ყველა ნაცნობს შესჩივლო, სევდიანი სტატუსები ვწერო, მაგრამ არა, მერე ყველას ეცოდები და თავს ვალდებულად თვლიან ყოველ ჯერზე გკითხონ თუ როგორ ხარ. შენ კიდევ აუცილებლად სევდიანად უნდა უპასუხო რომ ხარ რა. ამიტომ ყველას თავიდან იშორებ სიტყვებით – არ მინდა ამაზე ლაპარაკი! ყველა დღეს სიცილ-კისკისში ატარებ, მერე საღამოობით სეირნობ იმის იმედით, რომ შემთხვევით შეხვდები და რამდენიმე წამით ჩაეხუტები. რატომაც არა? ხომ შეხვედრიხარ ადრე შემთხვევით, იქნებ ახლაც შეხვდე? ყველა შემთხვევითი შეხვედრის ადგილს ხელახლა გადიხარ, იქნებ ისევ იქ გამოიაროს? მერე სახლში შეაბიჯებ თუ არა, მძიმედ ეშვები სკამზე და გულამოსკვნით ტირი, დაწოლისას საბანში იკუნტები და ცდილობ გაიხსენო მისი სუნთქვა კისერში და ხელები წელზე, მის სუნს გრძნობ და სხეულის სიმხურვალეს, დილით კი საშინლად დასიებულ თვალებს ისრესს ცივი წყლით. შემთხვევით ხვდები სხვებს და ვერ გრძნობ ვერაფერს, ყველა შეხება გტკივა და ყველა საუბარი უინტერესოა. ხანდახან თვალებს ხუჭავ და ცდილობ წარმოიდგინო, რომ სინამდვილეში მას ეხები და არა სხვას. მერე იმედგაცრუების გემოს გრძნობ და გაუტეხელ კედელს შენსა და ყველა სხვას შორის. და არაფერს შვები. არ ცდილობ მას დაანახო როგორ ცუდად ხარ ან პირიქით ვითომ ძალიან კარგად. არ წერ სტატუსებს, რომლებიც ირიბად მას მიემართება, არც სადმე ჩექინდები, არც ფოტოს დებ, სადაც ზუსტად ისე გამოიყურები, როგორც მას მოეწონებოდა. უბრალოდ ხარ ასე შენთვის და ჩუმ-ჩუმად ტირი ისე რომ სხვებმა არ დაგინახონ და არ გითხრან – ნათია, შენ უკვე დიდი გოგო ხარ!

წარმოუდგენლად რთულია წერა იმაზე, რაც შენთვის ყველაზე მეტად ძვირფასია. ნაწერის კითხვისას სინამდვილეში ვერავინ ხედავს და გრძნობს შენს განცდებს, ერთ უბრალო სევდიან ამბად ჩანს, როგორებიც ყველა გოგოს გვაქვს… არადა, ეს ხომ წარმოუდგენელ ემოციათა მრავალწლიანი ზღვაა, მილიონობით წაუშლელი მოგონებით, ეს ხომ არაა მორიგი იმედგაცრუებული ურთიერთობა, ესაა შენი ცხოვრება, ესაა განცდა, რომელიც არასოდეს შეიცვლება და ყოველთვის, როდესაც დაინახავ მის სახელს ფბ-ზე, გულისკანკალამდე დასევდიანდები…

ხანდახან მიკვირს, როგორ ცხოვრობენ ადამიანები სიბერემდე? პერიოდულად ისე მაწვება ხოლმე მოგონებები, ტარება მიჭირს, ისე მამძიმებენ, მინდა გავაქრო და თან მეშინია, რაც დრო გავა, უფრო მეტად დაგროვილ მოგონებას რა მოვუხერხო და როგორ ვატარო…

 

 

A Gentle Creature

სერგეი ლოზნიცას Кроткая-ს ნახვის მერე ვერსად ისეთი გამოხმაურება ვერ ვნახე, რაც ზვიაგინცევის Нелюбовь-ს მოჰყვა. არადა, საბჭოთა იმპერიის და რუსეთის ყოფის ამაოება თუ გაინტერესებს ლოზნიცა უნდა ნახოთ თქვენ, სულით ხორცამდე შეგძრავთ ნამდვილად.

ფილმი დოსტოევსკის ამაზე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვითაა გადაღებული. მთავარი გმირი უსახელო ქალია, რომელიც ჩაგრულ და ტანჯულ რუსთა განზოგადებულ სახეს ქმნის. ფილმი ისე დაგთრგუნავთ, ტირილი მოგინდებათ, მაგრამ მსგავსი ემოციების გამოხატვისგან ისევ მთავარი გმირი გაკავებთ, რომელიც უხმოდ, უსიტყვოდ და უცვლელად გადადის ერთი მძიმე სიტუაციიდან მეორეში. თითქოს თავისთავადობაა ამ გაუსაძლისი ყოფის, უსამართლობის ატანა, ანდაც იმდენადაა სასოწარკვეთილი, რომ აცნობიერებს, აზრი არ აქვს წინააღმდეგობას, უხმოდ მიყვება დინებას და ჩუმად იბრძვის. ჰო, შეიძლებოდა მეტი ემოციები ყოფილიყო, ცრემლები და გოდება და უფრო გვეტკინებოდა, მაგრამ დიდი მადლობა რეჟისორს, რომ ამ პოპულისტურ ხერხს არ მიმართა.

სადღაც წავიკითხე ამ ფილმის აკი კაურისმიაკის ფილმებთან მსგავსებაზე და კი, ნამდვილად ბევრი პარალელის გავლება შეიძლება, თუმცა ჩემი საყვარელი ფინელი რეჟისორი შედარებით ნაკლები სიმძიმით გადმოსცემს ხოლმე რიგითი ადამიანების ცხოვრებას, რომლებიც ჩვეულებრივი ყოფითი საკითხებისთვის იბრძვიან.

ფილმში ისე ცხადად იგრძნობა სიძველის სუნი, რომ მხოლოდ რამდენიმე ატრიბუთით ხვდებით, რომ ეს ყველაფერი თანამედროვე რუსეთში ხდება და არა საბჭოთა კავშირში. მაგალითად ფილმში მოულოდნელად ჩნდება iPhone და თქვენ უცებ იძაბებით, მობილური ტელეფონი? საიდან? მერე გახსენდებათ, რომ ფილმი ამ ეპოქას ასახავს და უხერხულად იშმუშნებით.

ძალიან დამთრგუნველი და თანაც კომიკურია გმირის სიზმრის ნაწილი ამ ფილმში, სადაც რეჟისორი ლამის ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის, მინიშნებებისა და სიმბოლოების გარეშე პირდაპირ გვეუბნება – აი, ეს არის თქვენი რუსეთი, დატკბით!

ლოზნიცას ნახვას თუ გადაწყვეტთ, გირჩევდით, რომ მხოლოდ ამ ფილმით არ შემოისაზღვროთ და მინიმუმ My Joy-ც დააყოლოთ ზედ 🙂  Continue reading

Error 2017

2016 წელს რომ დამეწერა ეს პოსტი, იქაც იმავეს ვიტყოდი, მაგრამ 2017 უარესი აღმოჩნდა. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ 2016 წელს ფსკერისკენ წავიდა ჩემი ცხოვრება და 2017-ში ბოლომდე დაეცა, დაიმსხვრა და ნაგვად იქცა. აბსოლუტურად ყველა მიმართულებით ყველაზე მძიმე წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში. თუ რამე ცუდი შეიძლება რომ დამართნოდა ადამიანს, ყველაფერი ამ წელს დამემართა, ერთი რაც არ მომსვლია, რამე ფიზიკური დაავადება  არ აღმომჩენია (ამაზეც არ ვარ პასუხისმგებელი, დიდი ხანია ექიმთან არ ვყოფილვარ, რომ ჩემი მდგომარეობა გამერკვია), აი, ამის გარდა დანარჩენი ყველაფერი კატასტროფულად ცუდი იყო.

ამ წელს ჩემი ცხოვრებიდან წავიდა რამდენიმე მეგობარი, აირია პირადი ცხოვრება, დავკარგე სამსახური, დამემართა დეპრესია. მოვიარე რამდენიმე ფსიქოლოგი, დავდიოდი ფსიქიატრთან, ვსვამდი წამლებს, მერე თავს ვანებებდი, მერე ისევ თავიდან დავიწყე, კვლავ დავანებე თავი. წელს რამდენჯერმე ძალიან ახლოს ვიყავი სუიციდთან, მაგრამ უბრალოდ ვერ გავბედე ამ ნაბიჯის გადადგმა. წელს თითქმის არ ყოფილა დღე, როცა მე მინიმუმ ერთხელ მაინც არ მეტირა.

წელს დამემართა ის, რასაც ადამიანები ფსკერამდე დაცემას ეძახიან, რომლის იქით უბრალოდ ვეღარ ჩახვალ, მაქსიმუმ ძალით იჩიჩქნო ამ ფსკერში და დაიმატო სევდები და უბედურებები. ან დარჩე გაყინული ამ მდგომარეობაში.

მე ვერ ვიტყვი, რომ მეშინია მომავალ წელს რამე უარესი არ მოხდეს, უარესი უბრალოდ ვეღარაფერი მოხდება, თუ ამას რაიმე რთული ავადმყოფობა არ დაემატა, მე მეშინია მხოლოდ იმის, Continue reading