Skip to content

ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე

მაისი 1, 2017

შესავალშივე განგიმარტავთ, რომ მილან კუნდერა ჩემს პოსტთან არაფერ შუაშია, უბრალოდ, სათაური “დააკვდა” იმას რაზეც მინდოდა დამეწერა 🙂

რამდენინე თვის წინ ვნახე ფილმი ტოკიო, რომელიც სამი ნაწილისგან შედგება და სამი სხვადასხვა რეჟისორის მიერაა გადაღებული. ერთ-ერთი ნაწილი რეჟისორ ჯუნ-ჰო ბონის (Joon Ho Bong) ეკუთვნის და გვიყვება იაპონელ ბიჭზე, რომელიც სახლიდან მრავალი წელია არ გამოსულა, არავისთან არ შედის კონტაქტში, მხოლოდ მათთან, ვისაც შეკვეთილი საჭმელი მოაქვს, იმათაც თვალებში არ უყურებს. ფილმი საინტერესო იყო, მასზე რევიუების კითხვისას წავაწყდი მოვლენას, რომელსაც ჰიკიკიმორი ჰქვია და გამოხატავს ადამიანებს, რომლებმაც უარი თქვეს სოციალურ ცხოვრებაზე, სახლიდან არ გამოდიან და არავისთან არ აქვთ კონტაქტი.

ჰიკიკიმორი წმინდად იაპონური მოვლენაა და გამოხატავს ადამიანებს, რომლებიც ექვს თვეზე მეტია რაც სახლიდან (ხანდახან კი საკუთარი ოთახიდანაც კი) არ გამოდიან, არ აქვთ არანაირი სოციალური კონტაქტები სხვა ადამიანებთან და ცხოვრობენ მშობლების ხარჯზე. მათ შეუძლიათ წლობით არ დაარღვიოთ თვითიზოლაცია. როგორც წესი, ეს ჩაკეტილობა ნელ-ნელა ვითარდება, ჰიკიკომორები ჯერ კარგავენ მეგობრებს, ხდებიან ემოციურად არამდგრადები, მორცხვები და არაკონტაქტურები, ბოლოს კი იკეტებიან საკუთარ ოთახებში.

ჰიკიკიმორების რაოდენობა იაპონიაში ერთ მილიონამდე აღწევს და მათი საშუალო ასაკი 30 წელია. გამომდინარე იქიდან, რომ მსგავსი ცხოვრების სტილი ახალგაზრდების პრობლემაა (ეს მოვლენა თავდაპირველად მოზარდებში დაფიქსირდა, ახლა ვინც უკვე დიდია, მათ დიდი ხნის წინ მიმართეს ჰიკიკომორობას) რა თქმა უნდა, ამ საკითხზე ბევრი კვლევა ჩატარდა, თუმცა ფსიქოლოგები და სხვა მკვლევარები ბოლომდე ჯერ არ შეთანხმებულან, თუ ზუსტად რისგანაა გამოწვეული ეს მოვლენა.

ჰიკიკომორის აქვს წარმოშობის რამდენიმე თეორია და გამომწვევი მიზეზები, რომელთაგან ყველაზე საინტერესო სოციალური და ფსიქოლოგიური ფაქტორებია. წაიკითხე მეტი…

ადამიანები ისტორიის გარეშე

მარტი 28, 2017

რა ერქვა კაცს, რომელიც მუდმივად იჯდა მელიქიშვილზე, ძველი ღვინის ქარხნის წინ, შავი სათვალე ეკეთა და მათხოვრობდა? მთელი ჩემი სტუდენტობა ვხვდებოდი მაგ ადამიანს. უნივერსიტეტისკენ მიმავალი და უკან მომავალი, სულ იქ იჯდა, ერთსა და იმავე პოზაში, მუდამ შავი სათვალით და გარშემო ნაფურთხებით. სულ იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ აფურთხებდა. აი, მიდიოდი შენთვის და ხედავდი კაცს გარშემო წრიული ნაფურთხებით. მეგონა სხვა არაფერი შეეძლო, მხოლოდ ჯდომა და გადაფურთხება.

ამდენი წლის განმავლობაში არ მახსენდება შემთხვევა იქ გამევლო და არ დამხვედროდა. როდის მოდიოდა იქ ან როდის მიდიოდა? მიდიოდა კი სადმე ოდესმე? და ერთხელ როდესაც იქ აღარ დამხვდა, გამიკვირდა. მას შემდეგ აღარც მინახავს. დღემდე ყოველთვის, როდესაც იქ გავივლი, ეს კაცი მახსენდება და ვფიქრობ, ნეტა სად არის? სადმე სხვაგან დაჯდა? იქნებ წავიდა თბილისიდან და სხვა ქალაქის უთქმელი ისტორიის ნაწილი გახდა?

ანდა ის კაცი რას შვება თსუ-ს პირველ კორპუსთან და მის ეზოში რომ დადიოდა ე.წ. კასტილით? მოულოდნელად გადგებოდა თავზე და ბოხი უხეში ხმით გთხოვდა დახმარებას. მაშინ ძალიან მაშინებდა, მეშინოდა მისი ჯოხის და უხეში ხმის, თავზე წაკრულად შემოხვეული ნაჭრისა და ჯიქური მზერის.

გარკვეულ წლებში, ბაკალვარიატის მერე, აღარ შემხვედრია თსუ-ში და ერთხელაც მოულოდნელად რუსთაველზე დავინახე ჩემსკენ მომავალი, უცებ გავჩერდი და გამეღიმა, გამიხარდა მისი დანახვა და აღარ მეშინოდა, უნივერსიტეტთან დაკავშირებულმა მოგონებამ რუსთაველის მეტროსთან გადმოინაცვლა, ოღონდ უკვე შიშის გარეშე. ახლა არ ვიცი სადაა, სად დადის და კიდევ ვინმეს აშინებს თუ არა მოულოდნელი თავზე დადგომით, დიდი ხანია არსად მინახავს… წაიკითხე მეტი…

მაინც ყველანი მოვკვდებით

მარტი 6, 2017

ეგზისტენციალური ფილოსოფიის მიხედვით არსებობს სამი სახის სასოწარკვეთილება:

  • პირველია, როდესაც ხარ სასოწარკვეთილებაში, მაგრამ არ იცი ამის შესახებ;
  • მეორეა, როდესაც იცი, რომ სასოწარკვეთილებაში ხარ, ვერ ეგუები ამ მდგომარეობას და ცდილობ ამოძვრე;
  • და მესამე, როდესაც იცი, რომ სასოწარკვეთილებაში ხარ, მაგრამ ეგუები ამ მდგომარეობას და ისე აგრძელებ ცხოვრებას.

ყველაზე რთული, რა თქმა უნდა, მესამე მდგომარეობაა, რადგან რთულია იცოდე, რომ ხარ სასოწარკვეთილებაში და ამას ეგუებოდე, ძალიან ბევრი შრომა, ფიქრი და შინაგანი ბრძოლების გადალახვაა საჭირო, რომ მიაღწიო ამ მდგომარეობას.

მე მგონია, რომ ყველა ადამიანი 27 წლის შემდეგ ცუდად არის და ეს ბუნებრივი მდგომარეობაა. ეს 27 წელი საშუალოდ ავიღე, შეიძლება ზღვარის ოდნავ დაწევაც და აწევაც. 27 წლამდე კონკრეტული მიზნები გაქვს, რომლებსაც რაღაც ვადები აქვს და ნელ-ნელა მიყვები ამ საფეხურებს. სწავლობ სკოლაში და იცი, რომ მერე უნივერსიტეტში უნდა ჩააბარო, აბარებ უნივერსიტეტში და იცი, რომ მერე სამაგისტროზე უნდა გააგრძელო სწავლა, ამთავრებ სამაგისტროს და იწყებ მუშაობას და მერე? მუშაობ, მუშაობ, მუშაობ, მუშაობ, მუშაობ, მერე ახალი სამსახურია შენი მიზანი, ადიხარ კარიერული განვითარების სხვა საფეხურზე და ისევ მუშაობ, მუშაობ, მუშაობ და მერე? ეს არის ცხოვრება? დაახლოებით 27 წლის ასაკში ხვდები, წაიკითხე მეტი…

იოდის კლეტკები

მარტი 5, 2017

სახლში გდების მესამე დღე წარმატებით მიმდინარეობს, დავალაგე სახლი, კარაქსის თითქმის ყველა ფილმს ვუყურე. განწყობის ბრალია თუ ამ რეჟისორის ფილმებშია მარტო ყოფნის არაადამიანური სევდა, არ ვიცი.

 

მარტო ყოფნას აქვს თავისი მინუსები, მაგალითად გუშინ ლამის ვიტირე იმის გამო, რომ ზურგზე ნანემსარი მტკივა და ე.წ. იოდის კლეტკებს ვერ ვიკეთებ და ჩემი თავი შემეცოდა, რომ არ არსებობს ასეთი ადამიანი ვისაც, აი, ასე უბრალოდ მიწერ: ჰეი, მოდი, მჭირდები, ზურგზე იოდის კლეტკები გამიკეთე. აი, ხომ სასაცილოა, მაგრამ მე ზუსტად ეს მჭირდება ძალიან, რომ ვინმემ იოდის კლეტკები გამიკეთოს ზურგზე…

ჰოდა, დავფიქრდი ამაზე და მივხვდი, რომ ძალიან შევზღუდე საკუთარი თავი ურთიერთობებში, იმდენად მაქვს იმის შიში ვინმეს არ ეგონოს რამეს ვავალდებულებდე, რომ არასოდეს არავის არაფერს არ ვთხოვ, არადა, რეალურად რა პრობლემაა, გქონდეს ურთიერთობა ადამიანთან, რომელიც მოვა და უბრალოდ იოდის კლეტკებს გაგიკეთებს ზურგზე…

იოდის კლეტკები იქით იყოს და ნებისმიერი სურვილის შეზღუდვა განპირობებულია მხოლოდ იმით, რომ სხვა არ შევაწუხო. კი, კი, მე ეს ძალიან მჭირდება, მაგრამ როგორ ვთხოვო ეს ვიღაცას… კი, მე ახლა უბრალოდ ტირილის ხასიათზე ვარ, მაგრამ როგორ ვიტირო, მტირალა გოგოები არავის მოსწონს… კი, მე ახლა მინდა ვიწუწუნო და ათასი სისულელე ვილაპარაკო რაციონალური საუბრების ნაცვლად, მაგრამ ვის უნდა შენი აბდაუბდის მოსმენა… ყველას ძლიერი, გაწონასწორებული, მხიარული, ლამაზი, დალაგებულად მოლაპარაკე სჭირდები და თუ ამ ჩამონათვალს არღვევ, გეშინია არ აიკრა იარლიყი სტანდარტული ისტერიჩკა გოგოსი, რომელიც სხვებს სულ რაღაცას სთხოვს და ავალდებულებს. ეს სტატუსების მოთხოვნა საზოგადებისგან ხომ მარაზმია, მაგრამ მეორე მარაზმია, როდესაც შენი პანიკური შიშის გამო ამ სტატუსების მიმართ, ყველაფერს გაურბიხარ…

9b7025dcf679140d3c2aafc8c98a1e44

ცოტა რამ დეპრესიაზედ

მარტი 3, 2017

დღეს სამი მარტია, დასვენების დღე. ვიფიქრე, დილით გვიან გავიღვიძებ-მეთქი, მაგრამ, ტრადიციულად, ადრე გამეღვიძა და დილის ცხრა საათზე უკვე ჭიქა ყავით ხელში ვიჯექი ლეპტოპთან. გარეთ არც გამიხედავს, ისიც კი არ ვიცი როგორი ამინდია. რადგან მუქი ფარდები მაქვს, სინათლეც დიდად არ შემოდის და აზრზე არ ვარ სამყაროში რა ხდება.

ხამდახან რამდენიმედღიანი კარჩაკეტილობა მაშინებს და ვფიქრობ რომ სადმე გავიდე, მერე მახსენდება, რომ სოციალური კომუნიკაციები საკმაოდ დიდი ხანია გაწყვეტილი მაქვს ადამიანებთან და ვრჩები სახლში. სიმართლე გითხრათ, როგორ მოვახერხე ის, რომ ძალიან კომუნიკაბელური, აქტიური და დიდი სანაცნობო წრის მქონე ადამიანი ვიქეცი ასოციალურ არსებად, არ ვიცი. ვერც იმას ვიტყვი მომწონს თუ არა ეს მდგომარეობა, არა, დიდად არ მომწონს, თუმცა არც ხალხმრავალი ადგილები მიზიდავს დიდად, ასე რომ სჯობს ისევ სახლში ვიყო.

ჩემი გაუცხოება სმაყაროს მიმართ რამდენიმე თვის წინ დაიწყო. თავიდან მიხვდი, რომ აღარცერთი ადგილი, სადაც დავდიოდი, აღარ მომწონდა და არ მიზიდავდა, მერე დისკომფორტი შემიქმნა ადამიანებთან ურთიერთობამ, მერე დამეწყო გაურკვეველი შიშები, რომელთა ახსნა სრულიად შეუძლებელია, უფრო სწორედ, საჯაროდ თქმა დიდად არ მინდა. მერე მივედი ფსიქოლოგთან, წაიკითხე მეტი…

ყველაზე უინტერესო პოსტი

მარტი 2, 2017

არ ვიცი რატომ გადავწყვიტე ისევ დავწერო ხოლმე ბლოგზე, ალბათ ნატალიას პოსტმა იმოქმედა. ძალიან დიდი ეჭვი მაქვს, რომ დამეზარება, მაგრამ ჯანდაბას, ვცდი 🙂

რამდენიმე დღეა რაც ჩემს სახლში დავბრუნდი და მარტო ვცხოვრობ, დიდი ბედნიერებაა, როცა გინდა მაშინ დაეგდო დივანზე, საწოლზე ან თუნდაც იატაკზე, იარო გინდა ჩაცმულმა და გინდა გახდილმა, გინდა იმღერო, გინდა იცეკვო და მოკლედ, რაც გინდა ის აკეთო, აეე :))

ახლა ცუდი ამბავი – ასე ერთი კვირის წინ ძაღლმა მიკბინა და აცრებზე დავდივარ, დღეს ვიყავი მესამედ, დამრჩა კიდევ ორი აცრა.

დავიწყე Gravity Falls-ს ყურება და ორ დღეშივე დავამთავრე, გადავწყვიტე, რომ ეს იქნება ჩემი საყვარელი ანიმაციური სერიალი. Wendy ჩემი საყვარელი პერსონაჟი გახდა და ვფიქრობ ბლოგზეც მისი ფოტო ხომ არ დავაყენო 🙂 9b7025dcf679140d3c2aafc8c98a1e44

ხვალ დასვენების დღეა და დამწუხრებული ვარ, არ ვიცი ამდენი დასვენების დღე რაში გამოვიყენო, მაინც სახლში უნდა ვიწვე, ფილმებს ვუყურო ან წავიკითხო, ფეხს არ გავდგამ გარეთ.

დღეში ვსვამ ხუთ ჭიქა ყავას, ახლა მეორეზე ვარ, მალე დავიწყებ მესამეს.

დღეს კარგი ამინდია, არ ვიცი უნდა მიხაროდეს თუ არა, იდეაში, გარეთ რომ გავდივარ და სიცივისგან არ ვკანკალებ, მიხარია, ჰოდა, შესაბამისად, ალბათ უფრო მიხარია ვიდრე არა.

მალე ერთი თვე ხდება რაც სასმელი არ დამილევია, ამას ძაღლის ნაკბენის აცრებიც დაემატა და ახლა ხომ საერთოდ არ შეიძლება დალევა.

კიდე რა უნდა დავწერო ჩემი უზომოდ უინტერესო ცხოვრებიდან აღარ ვიცი.

აბა მე ვიცი 🙂

წონასა და სხვა უბედურებებზე

ნოემბერი 17, 2016

მთელი ცხოვრება მსუქანი ვიყავი, მსუქანი, რა, ალბათ, უფრო პუტკუნა, მაგრამ, რა თქმა უნდა, მუდამ უზარმაზარი წონის არსებად აღვიქვამდი საკუთარ თავს. ოდესღაც, ბავშვობაში კი გახლდით ძვალი და ტყავი, მაგრამ, აი, გარდატეხის ასაკში რომ მოვიმატე, დავრჩი და დავრჩი პუტკუნა, უფორმო გოგოდ.

ჩემი წონა ეს იყო ტანჯვის განუწყვეტელი ჯაჭვი, როდესაც ყოველთვის, როდესაც სარკეში ვხედავდი საკუთარ თავს, მეზიზღებოდა ის უფორმო, უფერული და მახინჯი გოგო, რომელიც იქიდან მიყურებდა და კი, ეს ტანჯვა მხოლოდ წონას არ ეხებოდა, ვერ ვიტანდი იმ ფერმკრთალ, ულამაზო სახის ნაკვთების მქონე წვრილთვალება გოგოს, რომლისგანაც საცოდაობისა და უბედურების მეტი არაფერი მოდიოდა.

საკუთარი თავის სიძულვილი გრძელდებოდა ქუჩაში, როდესაც გამონაკლისის გარეშე ყოველთვის მეგონა, რომ აბსოლუტურად ყველა, ვინც მხვდებოდა, დამცინოდა ჩემი სიმახინჯის გამო. გრძელდებოდა სკოლაში, მერე უნივერსიტეტში, ყველგან, ცხოვრების ნებისმიერ ნაბიჯზე.

დიეტაზე, ფაქტობრივად არასოდეს ვყოფილვარ, რადგან არ შემეძლო და ეს ცალკე მტანჯავდა, ჭამა იმდენად მიყვარს, რომ უბრალოდ თვალთ მიბნელდებოდა, თავს ვერ ვიკავებდი და წაიკითხე მეტი…