ნეტა მომწეროს

დოროთი პარკერის მოტივებზედ

 

ნეტა მომწეროს… Facebook-ზე ვაშტერდები მესენჯერის ლოგოს და ვოცნებობ გაწითლდეს. ღმერთო, რა მოხდება, რომ გაწითლდეს? თვალებს ვხუჭავ, ერთი, ორი, სამი… ვახელ, მომწეროს რა… წითლდება, გული მიჩქარდება, ჩამოვშლი და სხვა არის. ამიტომ მესენჯერში ყველა, ვინც ხშირად მწერს, საერთოდაც დავა-mute, მინდა მარტო მაშინ გაწითლდეს, როდესაც ის მომწერს.

იქნებ უკეთესი იქნება თუკი არ ვიფიქრებ მესენჯერზე, მოდი, სხვა რამეს გავაკეთებ. შემიძლია საერთოდაც გამოვრთო notification ტელეფონზე, ასე არ სჯობს? კი, კი, სჯობს, გამოვრთე, ახლა როდესაც სახლიდან გავდივარ, ტელეფონს სამსახურამდე არ ვამოწმებ, არც ნოტიფიკაციები მიშლის ნერვებს, მშვიდად ვარ. სამსახურში მოსული, ვჯდები თუ არა, მესენჯერს ვამოწმებ, არა, არ მოუწერია. ვცდილობ გამოვთვალო ის ახლა სადაა. სავარაუდოდ გზაში იქნება, ჯერ არ მისულა სამსახურში, არ სცალია ახლა, რა მოხდა? მივა და მომწერს. ბრაუზერში რამდენიმე tab მაქვს გახსნილი და ვმუშაობ, Facebook კუთხეშია მიკუჭული, ეულად, მაგრამ სულ თვალი მეპარება. როდესაც იწერება 1 ან 2, გული მიჩქარდება ისევ. ნეტა რამე დამილაიქეს? დამიკომენტარეს? რამ ფეიჯის დასალაიქებლად მიმიწვიეს? თუ იმან მომწერა?! მოდი, ჯერ არ შევამოწმებ, ცოტას დავმშვიდდები… 5 წამი გავიდა ჰო? კიდევ 5? კიდევ 10… უნდა შევამოწმო… არაა ის.

წესით უნდა მოეწერა, რამდენი ხანია გავიდა რაც აღარ გამოჩენილა? უჰ, რა დათვლის დღეებს თუ თვეებს. სამსახურიდან გავდივარ ყურებში ყურსასმენებით და ტელეფონს ჩანთაში ვიდებ, ვცდილობ შორს იყოს ჩემი ხელებისგან, რომ ყოველ წამს არ ვამოწმო. აჰა, ათი საფეხური ჩავიარე, მოედანი გადავჭერი, კიდევ ათი საფეხური, მოსახვევი, პატარა აღმართი, ისევ მოსახვევი და უკვე ცენტრალურ ქუჩაზე ვარ. ყველა ნაბიჯს ვითვლი, ეს მეხმარება, რომ ტელეფონს არ ვეცე და არ შევამოწმო. ქუჩაზე სწრაფად მივაბიჯებ, ერთი სული მაქვს მივიდე გაჩერებამდე და მერე შევამოწმო, იქამდე უნდა გავძლო, როგორმე უნდა გავძლო… ვდგები გაჩერებაზე, ვხნი მესენჯერს, არა, არ მოუწერია. არაუშავს, ახლა ჩავჯდები ტრანსპორტში, ერთ საათში ვიქნები სახლში, იქამდე აუცილებლად მომწერს!

იქნებ დიდხანს რომ ჩავაშტერდე მესენჯერს, იგრძნოს როგორ მჭირდება ახლა და მომწეროს? ნაჰ, არა, რა გჭირს, ნათია, რეების გჯერა? იქნებ მეორმოცედაც უნდა შეამოწმო მისი პროფილი დღეს, 39 არაა საკმარისი? იქნებ, იქნებ, იქნებ…

იქნებ ისეთი ფოტოები უნდა დადო, რომელიც უეჭველი იცი, რომ მას მოეწონება? მაგრამ რომ არ ალაიქებს? რაც არ უნდა დადო, აღარ ალაიქებს… იქნებ დაგაჰაიდა? აი, ზუსტად ისეთ ფოტოს ვდებ, რაც ზუსტად, უზუსტესად ვიცი, რომ მოეწონებოდა, რომ ენახა, რატომ არ ალაიქებს? არა, არასოდეს ალაიქებს ხოლმე არაფერს, როცა ქრება, იმიტომ რომ არ უნდა თუ იმიტომ რომ დამაჰაიდა და ვერ ხედავს? არა, შეუძლებელია ეს ფოტო არ დაელაიქებინა, შეუძლებელია…

იქნებ სხვა ჰყავს? იქნებ საერთოდ, არცერთი წამით აღარ ახსენდები, აჰა, ვიღაც ახალი გოგო ჰყავს ფრენდებში, გული მიკანკალებს, ვათვალიერებ, მისი არცერთი ლაიქი არაა იმ გოგოს აქტივობებზე, იქნებ მეგობარია? შანსი არაა, რამე რომ ჰქონდეს უეჭველი რაღაც ექნებოდა დალაიქებული… იქნებ სპეციალურად არ ალაიქებს? იქნებ ვინმე ძველთან აქვს ურთიერთობა? ის გოგო ისევ ფრენდებში ჰყავს, რატომ? რატომ ჰყავს ის გოგო ფენდებში? ჰო მითხრა არ მაქვს ურთიერთობაო, ვიცი, ვისთანაც არ აქვს ურთიერთობა, მალე შლის ხოლმე, ეს არ წაუშლია, ე.ი. რაღაც ხდება, შანსი არაა, რაღაც ხდება, გული მეკუმშება, კი, უეჭველი რაღაც ხდება… მაგრამ არა, არასოდეს მომატყუებდა, მაგრამ რატომ ჰყავს მაშინ ფრენდებში?! არა, არა, არ ვიცი, რამდენიმე დღის წინ მათი აქტივობები შევამოწმე, ორივეს ორი საათის წინ ჰქონდა active სტატუსი, ვაი, მერე კიდევ, ჰაჰა, სამი საათის წინ, რა დამთხვევაა… ხუთი საათის წინ ორივეს და მერე ორივე ერთდროულად შემოვიდა ფბ-ზე! როგორ შეიძლება ეს დამთხვევა ყოფილიყო? როგორ? ორივე ერთდროულად არ იყო ფბ-ზე 5 საათი და ერთდროულად შემოვიდნენ! ალბათ როგორ დამცინოდნენ ერთად რომ იყვნენ, როგორ ერთობოდნენ და თან დასცინოდნენ სულელ შეყვარებულ გოგოს…

რამე უნდა მოვიფიქრო… უნდა ვაჩვენო, რომ მხიარულად და ლაღარ ვარ, ბიჭებს არ მოსწონთ სევდიანი გოგოები, თუ გინდა ურთიერთობა, აუცილებლად ბედნიერი და მხიარული უნდა იყო, რამდენჯერაც არ უნდა დაგამცირონ, დაგცინონ, გული გატკინონ, უარგყონ, გაგრიყონ, გაგაგდონ, მაინც მხიარული უნდა იყო, ერთი პატარა მოწყენა, ერთი პატარა სევდა და მორჩა, ეგრევე წავლენ სხვასთან, უფრო მხიარულთან.

სთორი უნდა დავდო! იქნებ ნახოს, იქნებ ნახოს ჩემი სთორი! ნახა! ღმერთო, ნახა! ღმერთო, რამდენზე ავიდა ჩემი გულისცემა?! რამდენჯერ დავარტყი წრე ოთახში მაგიდას, გავირბინე დერეფანში? ჩავედი კიბეებზე და ამოვედი? ცოტა დავმშვიდდი. იქნებ შემთხვევით დაეჭირა? იქნებ საერთოდაც სხვის სთორის ნახულობდა და მერე ხომ ავტომატურად გადადის სხვა ფრენდის სთორიზე და ეგრე შემთხვევით ნახა? კიდევ უნდა დავდო! თუკი რამდენიმე სთორის დავდებ მიყოლებით, მხოლოდ პირველი შეიძლება ნახო შემთხვევით, დანარჩენებს გამიზნულად ნახავდა, ჰოდა ვდებ კიდევ 4 ფოტოს და ოთხივეს ნახულობს! ღმერთო, არ მჯერა, ღმერთო, შენ ჩემი ოცნება აასრულე! რა ბედნიერი ვარ! მოიცა, იქნებ იმიტომ ნახულობს, ნერვები ეშლება გაუხსნელად რომ უნთია და რენდომ აჭერს, რომ აღარ გავეჩხირო თვალში? ეჭვები მღრღნის, კაი, ხვალ კიდევ დავდებ, ზეგაც, ღმერთო, კი იცი, როგორ მეზიზღება Facebook სთორი, მაგრამ მისი გულისთვის დავდებ. საერთოდაც რომ შემეძლოს, მარტო მას ვაჩვენებდი ჩემს სთორიებს, მაგრამ ძალიან ბევრი ფრენდი მყავს და არ მცალია და თან ძალიან მეზარება ამდენი ადამიანის დაჰაიდება… სავარაუდოდ, არ იცის, რომ სთორიებს ვინც ნახულობს ეგ ჩანს, ეგ რომ იცოდეს, ალბათ არ დასინავდა ჩემს სთორიებს, რომ უნდოდეს მე ვხედავდე მას ჩემს აქტივობებში, მაშინ ფოტოსაც ხომ დამილაიქებდა ხოლმე? ღმერთო, ნეტა არასოდეს დადგეს დღე, როცა ჩემს სთორის არ დასინავს!

იქნებ მე უნდა მივწერო? არა, აზრი არ აქვს, ჰო მივწერე უკვე და სრული დუმილი მივიღე. ახლა აღარ უნდა მივწერო, ახლა ჩემთვის უნდა ვიყო ჩუმად, წყნარად, ნერვები არ უნდა ავუშალო, არ უნდა დავანახო როგორ ვღელავ, როგორ განვიცდი, როგორ მინდა ჩავყო ცხვირი მის კისერში და სამოთხისებური სურნელით გავბრუვდე… მაგრამ დიდი ხანი გავიდა, იქნებ ახლა შეიძლება რომ მივწერო? რა მოხდება რომ მივწერო? მაგრამ არა, მერამდენედ უნდა დავიმცირო თავი, მაგრამ იქნებ არაა ეს თავის დამცირება, რატომაა თავის დამცირება? არა, თავის დამცირებაა, არ შეიძლება მიწერა…

რაღაც არასწორად გავაკეთე, რაღაც შემეშალა, არ მგონია, მას უნდოდეს, რომ მე ცუდად ვიყო, მაგრამ რატომ არ ჩანს? იქნებ არ სცალია? იქნებ ცუდადაა? იქნებ რაღაც პრობლემა აქვს? იქნებ უბრალოდ არ ახსოვს საერთოდ… უცბად ფრენდებიდან რომ წამშალოს?! ღმერთო, არა! არასოდეს გაათენო ეგ დღე ჩემს ცხოვრებაში! მაგრძნობინე რამით, რა უნდა გავაკეთო, რომ არ წამშალოს? თუ გინდა არაფერს აღარ ვიზამ ფბ-ზე, თუ გინდა სთორიებსაც ნუ ნახავს, ოღონდ ფრენდებიდან არ წამშალოს, ღმერთო… ნეტა მომწეროს ოდესმე, თუნდაც ორი თვის მერე, ღმერთო, ექვსი თვის, ერთი წლის, კაი, ოღონდ მომწეროს, მე სულ დაველოდები…

 

Advertisements

კბილის ტკივილი

როგორ არ მინდა ამაზე ლაპარაკი, მაგრამ აუტანლად მჭირდება სივრცე, სადაც ჩემს ტკივილზე მოვყვები…

აგერ უკვე მერამდენე დღეა კბილები მტკივა და ვერ ვიძინებ, შესაბამისად, უფრო მეტი დრო მაქვს სიფხიზლისთვის. ამ მძიმე დღეებშიც კი, როდესაც ტკივილის მძიმე შეტევები პიკს აღწევს და ტირილის მეტს ვერაფერს ვაკეთებ ჩემს გონებას არ შორდება იმის სახე. როდესაც სტომატოლოგი ჩემს კბილებს ებრძოდა მაშინაც მასზე ვფიქრობდი, როცა ქუჩაში გამოვედი მაშინაც, მეშინოდა ასეთი მახინჯი, ნამტირალევი და სახედასიებული არ შემხვედროდა შემთხვევით და ახლაც, როდესაც ვზივარ და ვცდილობ რამე კომფორტული მდგომარეობა მივიღო, რომელიც ოდნავ მაინც შემიმსუბუქებს ტანჯვას. ხანდახან მერევა ერთმანეთში კბილის ტკივილის გამო ვტირი თუ გული რომ მტკივა ამიტომ.

გულის ტკივილის დაძლევის არაერთ საშუალებას მივმართე, გამოვიყენე ყველა ხერხი, რაც გამოიხატებოდა იმაში, რომ ვაკეთებდი ყველაფერს, რაც ჩამითრევდა და ყურადღებას სხვა რამეზე გადამატანინებდა, სერიალები, ფილმები, წიგნი, ქსოვა, საჭმლის კეთება, სიარული, სირბილი, შოპინგი და ა.შ. სრულიად აზრი არ აქვს არაფერს. ქუჩაში თუ ნებისმიერ სხვა ადგილზე სიარულისას ყველა ბიჭში მის ამოცნობას ვცდილობ, ყველა შავთმიანი და შავწვერიანი ბიჭი შორიდან ეგ მგონია. საჭმლის კეთების დროს ვფიქრობ მას თუ მოეწონებოდა ეს, როდესაც ვუყურებ რამეს, ვცდილობ გამოვიცნო მას აქვს თუ არა ნანახი, კბილის ტკივილის დროს კი მაქვს ილუზია, რომ თუკი ჩავეხუტები უეცრად ყველაფერი გამივლის და ტკბილად ჩამეძინება.

ყოველდღე ვავარჯიშებ თავს, რომ არ მივწერო, ამისთვის, საბედნიეროდ პირდაპირ მესენჯერს არ ვხსნი, არამედ ვორდის ფაილში ვწერ ჩემს სათქმელს, რის შემდეგაც ვგრძნობ ოდნავ სიმსუბუქეს, შესაბამისად, თავს ვიკავებ,აღარ ვუგზავნი და ეს ხდება ყოველდღე. ხანდახან ვოცნებობ, რომ სიზმარში მაინც მესიზმრებოდეს, ძალიან მეუცნაურება, რომ ადამიანი, რომელზეც განუწყვეტელ რეჟიმში ვფიქრობ, სიზმარში არასოდეს ჩანს, სამაგიეროდ, სიზმარში ვხედავ ყველასა და ყველაფერს რასაც საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა.

ხანდახან მგონია, რომ ეს განცდები მომკლავს, ისეთ ძლიერ ემოციურ ტკივილს ვგრძნობ, რომელიც მძიმე ტალღასავით მაწვება გულის მიდამოებში და მერე ვრცელდება ხოლმე მთელ სხეულზე.

ხანდახან განსაკუთრებით ძლიერ მძულს ჩემი თავი ასეთი აუტანელი სევდის გამო. მინდა, რომ უფრო ძლიერი ვიყო, მინდა, რომ წავშალო ეს ადამიანი ჩემი გონებიდან, მაგრამ არ გამომდის არასოდეს. როდემდე უნდა ვითმენდე ამ გაუსაძლის ტკივილს?! კიდევ რამდენი თვე? კიდევ რამდენი წელი?

ხანდახან როგორ ძლიერ მეზიზღება ის დღე, როდესაც გავიცანი, მილიონჯერ მიფიქრია, როგორ შევცვლიდი წარსულს, რომ როდესაც იმ საძულველ ადგილზე მივდიოდი, გადამეფიქრებინა და აღარ წავსულიყავი. ბუნდოვნად მახსოვს, რომ მის გაცნობამდე მხიარული და საყვარელი გოგო ვიყავი, ახლა კი ნაგავი ვარ, უბრალოდ, ნაგავი.

როცა დიდი გოგო ხარ

ახლა ხომ ბლოგებზე აღარავინ წერს, რადგან სხვა პლატფორმებმა ჩაანაცვლეს და ჩვენც მხოლოდ მაშინ გვახსენდება ეს სივრცე, თუკი სრულიად შემთხვევით შემოვიხედებით და მოგონებათა მთელი კასკადი დაგვხვდება. აქ შემოხედვა ერთია და მერე გეშლება წერის საღერღელი და იწყებ წერას, წერ, წერ და მერე მაინც არ აქვეყნებ, რა აზრი აქვს? მაინც არავინ წაიკითხავს… ან იქნებ სწორედ იმიტომ წერ, რომ ზუსტად ეგ გინდა – ბევრმა არ წაიკითხოს, რადგან დაიღალე ფბ-ზე ათასობით ფრენდისგან და მათი ლისტებად გაფილტვრისგან და აი, ისევ აქ შემოეხეტე…

აი, ათი წლის წინ როგორ და რასაც წერდი ისევ ისეთი ხარ, უბრალოდ ახლა მეტი მოგონება გაქვს დაგროვილი, სულ ესაა. უბრალოდ, ადრე პატარა იყავი და არ გრცხვენოდა ამ განწყობების, ახლა კი დიდი ხარ და ყველა შენგან მეტ პასუხისმგებლობას მოითხოვს. რით ვერ გაიზარდა ეს გოგო, ისევ 16 წლის ჰო არ ჰგონია თავი? – ნაცნობი ფრაზაა ჰო? ასე გვექცევიან ადამიანები, როდესაც სისუსტეს დაინახავენ, ჩვენ კი გვეშინია მათი რეაქციის, ამიტომ ძალიან ძლიერი გოგოებივით ვიქცევით და არ ვტირით, არც ვსევდიანდებით მათ დასანახად, პირმოკუმულნი ვსხედვართ და ზრდასრული ქალებივით რაციონალურებად ყოფნას ვცდილობთ, რადგან არ გვაქვს ემოციებში 16 წლის გოგოსავით გადავარდნის უფლება, მერე კი მარტო სახლში ან სადმე კუთხეში ჩუმად ვტირით ხოლმე, რომ სხვებმა არ დაინახონ და არ იფიქრონ, რომ რაღაც ასაკიდან ვერ გამოვედით.

ხანდახან გინდა ყველაფერი მეგობრებს ვუამბო, ყველა ნაცნობს შესჩივლო, სევდიანი სტატუსები ვწერო, მაგრამ არა, მერე ყველას ეცოდები და თავს ვალდებულად თვლიან ყოველ ჯერზე გკითხონ თუ როგორ ხარ. შენ კიდევ აუცილებლად სევდიანად უნდა უპასუხო რომ ხარ რა. ამიტომ ყველას თავიდან იშორებ სიტყვებით – არ მინდა ამაზე ლაპარაკი! ყველა დღეს სიცილ-კისკისში ატარებ, მერე საღამოობით სეირნობ იმის იმედით, რომ შემთხვევით შეხვდები და რამდენიმე წამით ჩაეხუტები. რატომაც არა? ხომ შეხვედრიხარ ადრე შემთხვევით, იქნებ ახლაც შეხვდე? ყველა შემთხვევითი შეხვედრის ადგილს ხელახლა გადიხარ, იქნებ ისევ იქ გამოიაროს? მერე სახლში შეაბიჯებ თუ არა, მძიმედ ეშვები სკამზე და გულამოსკვნით ტირი, დაწოლისას საბანში იკუნტები და ცდილობ გაიხსენო მისი სუნთქვა კისერში და ხელები წელზე, მის სუნს გრძნობ და სხეულის სიმხურვალეს, დილით კი საშინლად დასიებულ თვალებს ისრესს ცივი წყლით. შემთხვევით ხვდები სხვებს და ვერ გრძნობ ვერაფერს, ყველა შეხება გტკივა და ყველა საუბარი უინტერესოა. ხანდახან თვალებს ხუჭავ და ცდილობ წარმოიდგინო, რომ სინამდვილეში მას ეხები და არა სხვას. მერე იმედგაცრუების გემოს გრძნობ და გაუტეხელ კედელს შენსა და ყველა სხვას შორის. და არაფერს შვები. არ ცდილობ მას დაანახო როგორ ცუდად ხარ ან პირიქით ვითომ ძალიან კარგად. არ წერ სტატუსებს, რომლებიც ირიბად მას მიემართება, არც სადმე ჩექინდები, არც ფოტოს დებ, სადაც ზუსტად ისე გამოიყურები, როგორც მას მოეწონებოდა. უბრალოდ ხარ ასე შენთვის და ჩუმ-ჩუმად ტირი ისე რომ სხვებმა არ დაგინახონ და არ გითხრან – ნათია, შენ უკვე დიდი გოგო ხარ!

წარმოუდგენლად რთულია წერა იმაზე, რაც შენთვის ყველაზე მეტად ძვირფასია. ნაწერის კითხვისას სინამდვილეში ვერავინ ხედავს და გრძნობს შენს განცდებს, ერთ უბრალო სევდიან ამბად ჩანს, როგორებიც ყველა გოგოს გვაქვს… არადა, ეს ხომ წარმოუდგენელ ემოციათა მრავალწლიანი ზღვაა, მილიონობით წაუშლელი მოგონებით, ეს ხომ არაა მორიგი იმედგაცრუებული ურთიერთობა, ესაა შენი ცხოვრება, ესაა განცდა, რომელიც არასოდეს შეიცვლება და ყოველთვის, როდესაც დაინახავ მის სახელს ფბ-ზე, გულისკანკალამდე დასევდიანდები…

ხანდახან მიკვირს, როგორ ცხოვრობენ ადამიანები სიბერემდე? პერიოდულად ისე მაწვება ხოლმე მოგონებები, ტარება მიჭირს, ისე მამძიმებენ, მინდა გავაქრო და თან მეშინია, რაც დრო გავა, უფრო მეტად დაგროვილ მოგონებას რა მოვუხერხო და როგორ ვატარო…

 

 

A Gentle Creature

სერგეი ლოზნიცას Кроткая-ს ნახვის მერე ვერსად ისეთი გამოხმაურება ვერ ვნახე, რაც ზვიაგინცევის Нелюбовь-ს მოჰყვა. არადა, საბჭოთა იმპერიის და რუსეთის ყოფის ამაოება თუ გაინტერესებს ლოზნიცა უნდა ნახოთ თქვენ, სულით ხორცამდე შეგძრავთ ნამდვილად.

ფილმი დოსტოევსკის ამაზე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვითაა გადაღებული. მთავარი გმირი უსახელო ქალია, რომელიც ჩაგრულ და ტანჯულ რუსთა განზოგადებულ სახეს ქმნის. ფილმი ისე დაგთრგუნავთ, ტირილი მოგინდებათ, მაგრამ მსგავსი ემოციების გამოხატვისგან ისევ მთავარი გმირი გაკავებთ, რომელიც უხმოდ, უსიტყვოდ და უცვლელად გადადის ერთი მძიმე სიტუაციიდან მეორეში. თითქოს თავისთავადობაა ამ გაუსაძლისი ყოფის, უსამართლობის ატანა, ანდაც იმდენადაა სასოწარკვეთილი, რომ აცნობიერებს, აზრი არ აქვს წინააღმდეგობას, უხმოდ მიყვება დინებას და ჩუმად იბრძვის. ჰო, შეიძლებოდა მეტი ემოციები ყოფილიყო, ცრემლები და გოდება და უფრო გვეტკინებოდა, მაგრამ დიდი მადლობა რეჟისორს, რომ ამ პოპულისტურ ხერხს არ მიმართა.

სადღაც წავიკითხე ამ ფილმის აკი კაურისმიაკის ფილმებთან მსგავსებაზე და კი, ნამდვილად ბევრი პარალელის გავლება შეიძლება, თუმცა ჩემი საყვარელი ფინელი რეჟისორი შედარებით ნაკლები სიმძიმით გადმოსცემს ხოლმე რიგითი ადამიანების ცხოვრებას, რომლებიც ჩვეულებრივი ყოფითი საკითხებისთვის იბრძვიან.

ფილმში ისე ცხადად იგრძნობა სიძველის სუნი, რომ მხოლოდ რამდენიმე ატრიბუთით ხვდებით, რომ ეს ყველაფერი თანამედროვე რუსეთში ხდება და არა საბჭოთა კავშირში. მაგალითად ფილმში მოულოდნელად ჩნდება iPhone და თქვენ უცებ იძაბებით, მობილური ტელეფონი? საიდან? მერე გახსენდებათ, რომ ფილმი ამ ეპოქას ასახავს და უხერხულად იშმუშნებით.

ძალიან დამთრგუნველი და თანაც კომიკურია გმირის სიზმრის ნაწილი ამ ფილმში, სადაც რეჟისორი ლამის ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის, მინიშნებებისა და სიმბოლოების გარეშე პირდაპირ გვეუბნება – აი, ეს არის თქვენი რუსეთი, დატკბით!

ლოზნიცას ნახვას თუ გადაწყვეტთ, გირჩევდით, რომ მხოლოდ ამ ფილმით არ შემოისაზღვროთ და მინიმუმ My Joy-ც დააყოლოთ ზედ 🙂  Continue reading

Error 2017

2016 წელს რომ დამეწერა ეს პოსტი, იქაც იმავეს ვიტყოდი, მაგრამ 2017 უარესი აღმოჩნდა. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ 2016 წელს ფსკერისკენ წავიდა ჩემი ცხოვრება და 2017-ში ბოლომდე დაეცა, დაიმსხვრა და ნაგვად იქცა. აბსოლუტურად ყველა მიმართულებით ყველაზე მძიმე წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში. თუ რამე ცუდი შეიძლება რომ დამართნოდა ადამიანს, ყველაფერი ამ წელს დამემართა, ერთი რაც არ მომსვლია, რამე ფიზიკური დაავადება  არ აღმომჩენია (ამაზეც არ ვარ პასუხისმგებელი, დიდი ხანია ექიმთან არ ვყოფილვარ, რომ ჩემი მდგომარეობა გამერკვია), აი, ამის გარდა დანარჩენი ყველაფერი კატასტროფულად ცუდი იყო.

ამ წელს ჩემი ცხოვრებიდან წავიდა რამდენიმე მეგობარი, აირია პირადი ცხოვრება, დავკარგე სამსახური, დამემართა დეპრესია. მოვიარე რამდენიმე ფსიქოლოგი, დავდიოდი ფსიქიატრთან, ვსვამდი წამლებს, მერე თავს ვანებებდი, მერე ისევ თავიდან დავიწყე, კვლავ დავანებე თავი. წელს რამდენჯერმე ძალიან ახლოს ვიყავი სუიციდთან, მაგრამ უბრალოდ ვერ გავბედე ამ ნაბიჯის გადადგმა. წელს თითქმის არ ყოფილა დღე, როცა მე მინიმუმ ერთხელ მაინც არ მეტირა.

წელს დამემართა ის, რასაც ადამიანები ფსკერამდე დაცემას ეძახიან, რომლის იქით უბრალოდ ვეღარ ჩახვალ, მაქსიმუმ ძალით იჩიჩქნო ამ ფსკერში და დაიმატო სევდები და უბედურებები. ან დარჩე გაყინული ამ მდგომარეობაში.

მე ვერ ვიტყვი, რომ მეშინია მომავალ წელს რამე უარესი არ მოხდეს, უარესი უბრალოდ ვეღარაფერი მოხდება, თუ ამას რაიმე რთული ავადმყოფობა არ დაემატა, მე მეშინია მხოლოდ იმის, Continue reading

Mindhunter

მოდი, ვაღიაროთ, რომ ბავშვობიდან მოყოლებული მკვლელობის საშინელი ისტორიების მოსმენის, წაკითხვის ანდა ეკრანზე ნახვის მერე, ხშირად გვიჩნდებოდა ფიქრები, თუ რატომ აკეთებდნენ მსგავს სისასტიკეს ადამიანები და პასუხებს ვერასოდეს ვპოულობდით. Mindhunter-ის ყურების დროს არ მტოვებდა განცდა, რომ ეს სერიალი სპეციალურად ჩემს კითხვებზე პასუხების გასაცემად შეიქმნა. სერიული მკვლელები და მანიაკები ყოველთვის კაცები იყვნენ და მსხვერპლი კი უმეტეს შემთხვევებში – ქალი. ამ სერიალშიც ასეა, ჩვენ ვხედავთ ქალების სიძულვილით შეპყრობილ მანიაკებს.

სერიალი ეხება ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო სფეროს: ფსიქოლოგიას და ეფუძნება რეალურ მოვლენებსა და რეალური სერიული მკვლელების ისტორიებს. ჩვენ ვუყურებთ 70-იანი წლების ბოლოს მყოფ ამერიკას, სადაც გამოძიების ფედერალურ ბიუროში (FBI) ახლა იწყებს დამკვიდრებას კრიმინალური ფსიქოლოგია, რომელიც იწვევს დიდ სკეპტიციზმს. ახალგაზრდა აგენტი ჰოლდენ ფორდი, რომელიც ერთ-ერთი ფსიქიურად არამდგრადი მკვლელის თვითმკველობას საკუთარ თავს აბრალებს, პრობლემის აღმოჩენის იდეითაა შეპყრობილი და სურს მიიღოს პასუხი კითვაზე – რატომ? ის და FBI-ს მეორე აგენტი ბილი ტენჩი დიდი ბიუროკრატიული დაბრკოლებების გადალახვის მერე, იწყებენ პერიოდულ შეხვედრებს სერიულ მკვლელებთან, Continue reading

Horace and Pete

Horace and Pete არის ათსერიანი ტრაგიკომედია, მე უფრო დეპრესიულ დრამას დავარქმევდი, რადგან საკმაოდ რთულია კომედიის რამე ფორმა უწოდო იმ მელანქოლიას, რასაც ვხედავთ ეკრანზე. თუ ვინმეს აქვს მოლოდინი, რომ მიუჯდება ლეპტოპს და ჩართავს გემრიელს სერიალს, სადაც ყოველ მეორე წუთზე უნდა გაიცინოს, იმედები უნდა გაგიცრუოთ, სხვაგან მოხვდით, ამას თავად სერიალის შემქმნელი, Louis CK გვეუბნება და აფრთხილებს თავის მაყურებელს, რომელსაც მისგან, როგორც ცნობილი კომედიანტისგან, მხიარული სცენების მოლოდინი აქვს.

მოქმედება ვითარდება ბრუკლინში არსებულ ბარ Horace and Pete-ში, რომელსაც არსებობის ხანგრძლივი ისტორია აქვს. ის თაობიდან თაობას გადაეცემოდა მემკვიდრეობით.  ბარს უკვე მერვე თაობის ჰორსი და პიტი ხელმძღვანელობენ. პიტის როლს გენიალური სტივენ ბუშემი ასრულებს. ბარში ასევე არის უფროსი პიტი, ალან ალდა, რომელსაც ლოთი და რასისტი Continue reading