Skip to content

A Gentle Creature

იანვარი 1, 2018

სერგეი ლოზნიცას Кроткая-ს ნახვის მერე ვერსად ისეთი გამოხმაურება ვერ ვნახე, რაც ზვიაგინცევის Нелюбовь-ს მოჰყვა. არადა, საბჭოთა იმპერიის და რუსეთის ყოფის ამაოება თუ გაინტერესებს ლოზნიცა უნდა ნახოთ თქვენ, სულით ხორცამდე შეგძრავთ ნამდვილად.

ფილმი დოსტოევსკის ამაზე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვითაა გადაღებული. მთავარი გმირი უსახელო ქალია, რომელიც ჩაგრულ და ტანჯულ რუსთა განზოგადებულ სახეს ქმნის. ფილმი ისე დაგთრგუნავთ, ტირილი მოგინდებათ, მაგრამ მსგავსი ემოციების გამოხატვისგან ისევ მთავარი გმირი გაკავებთ, რომელიც უხმოდ, უსიტყვოდ და უცვლელად გადადის ერთი მძიმე სიტუაციიდან მეორეში. თითქოს თავისთავადობაა ამ გაუსაძლისი ყოფის, უსამართლობის ატანა, ანდაც იმდენადაა სასოწარკვეთილი, რომ აცნობიერებს, აზრი არ აქვს წინააღმდეგობას, უხმოდ მიყვება დინებას და ჩუმად იბრძვის. ჰო, შეიძლებოდა მეტი ემოციები ყოფილიყო, ცრემლები და გოდება და უფრო გვეტკინებოდა, მაგრამ დიდი მადლობა რეჟისორს, რომ ამ პოპულისტურ ხერხს არ მიმართა.

სადღაც წავიკითხე ამ ფილმის აკი კაურისმიაკის ფილმებთან მსგავსებაზე და კი, ნამდვილად ბევრი პარალელის გავლება შეიძლება, თუმცა ჩემი საყვარელი ფინელი რეჟისორი შედარებით ნაკლები სიმძიმით გადმოსცემს ხოლმე რიგითი ადამიანების ცხოვრებას, რომლებიც ჩვეულებრივი ყოფითი საკითხებისთვის იბრძვიან.

ფილმში ისე ცხადად იგრძნობა სიძველის სუნი, რომ მხოლოდ რამდენიმე ატრიბუთით ხვდებით, რომ ეს ყველაფერი თანამედროვე რუსეთში ხდება და არა საბჭოთა კავშირში. მაგალითად ფილმში მოულოდნელად ჩნდება iPhone და თქვენ უცებ იძაბებით, მობილური ტელეფონი? საიდან? მერე გახსენდებათ, რომ ფილმი ამ ეპოქას ასახავს და უხერხულად იშმუშნებით.

ძალიან დამთრგუნველი და თანაც კომიკურია გმირის სიზმრის ნაწილი ამ ფილმში, სადაც რეჟისორი ლამის ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის, მინიშნებებისა და სიმბოლოების გარეშე პირდაპირ გვეუბნება – აი, ეს არის თქვენი რუსეთი, დატკბით!

ლოზნიცას ნახვას თუ გადაწყვეტთ, გირჩევდით, რომ მხოლოდ ამ ფილმით არ შემოისაზღვროთ და მინიმუმ My Joy-ც დააყოლოთ ზედ 🙂  წაიკითხე მეტი…

Advertisements

Error 2017

დეკემბერი 29, 2017

2016 წელს რომ დამეწერა ეს პოსტი, იქაც იმავეს ვიტყოდი, მაგრამ 2017 უარესი აღმოჩნდა. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ 2016 წელს ფსკერისკენ წავიდა ჩემი ცხოვრება და 2017-ში ბოლომდე დაეცა, დაიმსხვრა და ნაგვად იქცა. აბსოლუტურად ყველა მიმართულებით ყველაზე მძიმე წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში. თუ რამე ცუდი შეიძლება რომ დამართნოდა ადამიანს, ყველაფერი ამ წელს დამემართა, ერთი რაც არ მომსვლია, რამე ფიზიკური დაავადება  არ აღმომჩენია (ამაზეც არ ვარ პასუხისმგებელი, დიდი ხანია ექიმთან არ ვყოფილვარ, რომ ჩემი მდგომარეობა გამერკვია), აი, ამის გარდა დანარჩენი ყველაფერი კატასტროფულად ცუდი იყო.

ამ წელს ჩემი ცხოვრებიდან წავიდა რამდენიმე მეგობარი, აირია პირადი ცხოვრება, დავკარგე სამსახური, დამემართა დეპრესია. მოვიარე რამდენიმე ფსიქოლოგი, დავდიოდი ფსიქიატრთან, ვსვამდი წამლებს, მერე თავს ვანებებდი, მერე ისევ თავიდან დავიწყე, კვლავ დავანებე თავი. წელს რამდენჯერმე ძალიან ახლოს ვიყავი სუიციდთან, მაგრამ უბრალოდ ვერ გავბედე ამ ნაბიჯის გადადგმა. წელს თითქმის არ ყოფილა დღე, როცა მე მინიმუმ ერთხელ მაინც არ მეტირა.

წელს დამემართა ის, რასაც ადამიანები ფსკერამდე დაცემას ეძახიან, რომლის იქით უბრალოდ ვეღარ ჩახვალ, მაქსიმუმ ძალით იჩიჩქნო ამ ფსკერში და დაიმატო სევდები და უბედურებები. ან დარჩე გაყინული ამ მდგომარეობაში.

მე ვერ ვიტყვი, რომ მეშინია მომავალ წელს რამე უარესი არ მოხდეს, უარესი უბრალოდ ვეღარაფერი მოხდება, თუ ამას რაიმე რთული ავადმყოფობა არ დაემატა, მე მეშინია მხოლოდ იმის, წაიკითხე მეტი…

Better Things

დეკემბერი 28, 2017

Created by Louis C.K. და ზედმეტი ფიქრი არაა საჭირო, უკვე იცი, რომ უნდა უყურო. Horace and Pete-ს მერე ამ კაცს ყველაფერში ვენდობი 😀 სერიალი მოგვითხრობს მარტოხელა დედის, სემის შესახებ, რომელიც ცდილობს აღზარდოს სამი შვილი, მიხედოს მშობელს, იაროს სამსახურში და ამ ყველაფერს შეუთავსოს პირადი ცხოვრება. ჰო, აღწერა ძალიან მოსაწყენი და ბანალურია, ყველა იფიქრებს, რომ ეს არის სევდიანი ისტორია გმირ დედაზე, რომელიც ღამღამობით აბაზანაში იკეტება და ტირის. არა, ესაა კომედია მხიარული და ენერგიული ქალის შესახებ და ეს ისტორია არ მოიცავს დეპრესიის ტაბლეტების ყლაპვასა და ცრემლებს.

სემის როლს პამელა ადლონი ასრულებს, რომელიც Louis-თან ერთად ამ სერიალის თანაავტორიცაა. შოუ ნაწილობრივ ავტობიოგრაფიულია და პამელა საკუთარ თავს თამაშობს. სემის ცხოვრების ყველაზე მნიშნელოვანი ნაწილი მისი შვილებია, ერთ-ერთ ეპოზოდში ის ამბობს ასეთ ფრაზას: I’m dating my daughters, They are my love life. პირადი ცხოვრება მისთვის მეორე პლანზე დგას, თუმცა ასეთი არჩევანი წაიკითხე მეტი…

Mindhunter

დეკემბერი 26, 2017

მოდი, ვაღიაროთ, რომ ბავშვობიდან მოყოლებული მკვლელობის საშინელი ისტორიების მოსმენის, წაკითხვის ანდა ეკრანზე ნახვის მერე, ხშირად გვიჩნდებოდა ფიქრები, თუ რატომ აკეთებდნენ მსგავს სისასტიკეს ადამიანები და პასუხებს ვერასოდეს ვპოულობდით. Mindhunter-ის ყურების დროს არ მტოვებდა განცდა, რომ ეს სერიალი სპეციალურად ჩემს კითხვებზე პასუხების გასაცემად შეიქმნა. სერიული მკვლელები და მანიაკები ყოველთვის კაცები იყვნენ და მსხვერპლი კი უმეტეს შემთხვევებში – ქალი. ამ სერიალშიც ასეა, ჩვენ ვხედავთ ქალების სიძულვილით შეპყრობილ მანიაკებს.

სერიალი ეხება ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო სფეროს: ფსიქოლოგიას და ეფუძნება რეალურ მოვლენებსა და რეალური სერიული მკვლელების ისტორიებს. ჩვენ ვუყურებთ 70-იანი წლების ბოლოს მყოფ ამერიკას, სადაც გამოძიების ფედერალურ ბიუროში (FBI) ახლა იწყებს დამკვიდრებას კრიმინალური ფსიქოლოგია, რომელიც იწვევს დიდ სკეპტიციზმს. ახალგაზრდა აგენტი ჰოლდენ ფორდი, რომელიც ერთ-ერთი ფსიქიურად არამდგრადი მკვლელის თვითმკველობას საკუთარ თავს აბრალებს, პრობლემის აღმოჩენის იდეითაა შეპყრობილი და სურს მიიღოს პასუხი კითვაზე – რატომ? ის და FBI-ს მეორე აგენტი ბილი ტენჩი დიდი ბიუროკრატიული დაბრკოლებების გადალახვის მერე, იწყებენ პერიოდულ შეხვედრებს სერიულ მკვლელებთან, წაიკითხე მეტი…

Horace and Pete

დეკემბერი 25, 2017

Horace and Pete არის ათსერიანი ტრაგიკომედია, მე უფრო დეპრესიულ დრამას დავარქმევდი, რადგან საკმაოდ რთულია კომედიის რამე ფორმა უწოდო იმ მელანქოლიას, რასაც ვხედავთ ეკრანზე. თუ ვინმეს აქვს მოლოდინი, რომ მიუჯდება ლეპტოპს და ჩართავს გემრიელს სერიალს, სადაც ყოველ მეორე წუთზე უნდა გაიცინოს, იმედები უნდა გაგიცრუოთ, სხვაგან მოხვდით, ამას თავად სერიალის შემქმნელი, Louis CK გვეუბნება და აფრთხილებს თავის მაყურებელს, რომელსაც მისგან, როგორც ცნობილი კომედიანტისგან, მხიარული სცენების მოლოდინი აქვს.

მოქმედება ვითარდება ბრუკლინში არსებულ ბარ Horace and Pete-ში, რომელსაც არსებობის ხანგრძლივი ისტორია აქვს. ის თაობიდან თაობას გადაეცემოდა მემკვიდრეობით.  ბარს უკვე მერვე თაობის ჰორსი და პიტი ხელმძღვანელობენ. პიტის როლს გენიალური სტივენ ბუშემი ასრულებს. ბარში ასევე არის უფროსი პიტი, ალან ალდა, რომელსაც ლოთი და რასისტი წაიკითხე მეტი…

ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე

მაისი 1, 2017

შესავალშივე განგიმარტავთ, რომ მილან კუნდერა ჩემს პოსტთან არაფერ შუაშია, უბრალოდ, სათაური “დააკვდა” იმას რაზეც მინდოდა დამეწერა 🙂

რამდენინე თვის წინ ვნახე ფილმი ტოკიო, რომელიც სამი ნაწილისგან შედგება და სამი სხვადასხვა რეჟისორის მიერაა გადაღებული. ერთ-ერთი ნაწილი რეჟისორ ჯუნ-ჰო ბონის (Joon Ho Bong) ეკუთვნის და გვიყვება იაპონელ ბიჭზე, რომელიც სახლიდან მრავალი წელია არ გამოსულა, არავისთან არ შედის კონტაქტში, მხოლოდ მათთან, ვისაც შეკვეთილი საჭმელი მოაქვს, იმათაც თვალებში არ უყურებს. ფილმი საინტერესო იყო, მასზე რევიუების კითხვისას წავაწყდი მოვლენას, რომელსაც ჰიკიკიმორი ჰქვია და გამოხატავს ადამიანებს, რომლებმაც უარი თქვეს სოციალურ ცხოვრებაზე, სახლიდან არ გამოდიან და არავისთან არ აქვთ კონტაქტი.

ჰიკიკიმორი წმინდად იაპონური მოვლენაა და გამოხატავს ადამიანებს, რომლებიც ექვს თვეზე მეტია რაც სახლიდან (ხანდახან კი საკუთარი ოთახიდანაც კი) არ გამოდიან, არ აქვთ არანაირი სოციალური კონტაქტები სხვა ადამიანებთან და ცხოვრობენ მშობლების ხარჯზე. მათ შეუძლიათ წლობით არ დაარღვიოთ თვითიზოლაცია. როგორც წესი, ეს ჩაკეტილობა ნელ-ნელა ვითარდება, ჰიკიკომორები ჯერ კარგავენ მეგობრებს, ხდებიან ემოციურად არამდგრადები, მორცხვები და არაკონტაქტურები, ბოლოს კი იკეტებიან საკუთარ ოთახებში.

ჰიკიკიმორების რაოდენობა იაპონიაში ერთ მილიონამდე აღწევს და მათი საშუალო ასაკი 30 წელია. გამომდინარე იქიდან, რომ მსგავსი ცხოვრების სტილი ახალგაზრდების პრობლემაა (ეს მოვლენა თავდაპირველად მოზარდებში დაფიქსირდა, ახლა ვინც უკვე დიდია, მათ დიდი ხნის წინ მიმართეს ჰიკიკომორობას) რა თქმა უნდა, ამ საკითხზე ბევრი კვლევა ჩატარდა, თუმცა ფსიქოლოგები და სხვა მკვლევარები ბოლომდე ჯერ არ შეთანხმებულან, თუ ზუსტად რისგანაა გამოწვეული ეს მოვლენა.

ჰიკიკომორის აქვს წარმოშობის რამდენიმე თეორია და გამომწვევი მიზეზები, რომელთაგან ყველაზე საინტერესო სოციალური და ფსიქოლოგიური ფაქტორებია. წაიკითხე მეტი…

ადამიანები ისტორიის გარეშე

მარტი 28, 2017

რა ერქვა კაცს, რომელიც მუდმივად იჯდა მელიქიშვილზე, ძველი ღვინის ქარხნის წინ, შავი სათვალე ეკეთა და მათხოვრობდა? მთელი ჩემი სტუდენტობა ვხვდებოდი მაგ ადამიანს. უნივერსიტეტისკენ მიმავალი და უკან მომავალი, სულ იქ იჯდა, ერთსა და იმავე პოზაში, მუდამ შავი სათვალით და გარშემო ნაფურთხებით. სულ იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ აფურთხებდა. აი, მიდიოდი შენთვის და ხედავდი კაცს გარშემო წრიული ნაფურთხებით. მეგონა სხვა არაფერი შეეძლო, მხოლოდ ჯდომა და გადაფურთხება.

ამდენი წლის განმავლობაში არ მახსენდება შემთხვევა იქ გამევლო და არ დამხვედროდა. როდის მოდიოდა იქ ან როდის მიდიოდა? მიდიოდა კი სადმე ოდესმე? და ერთხელ როდესაც იქ აღარ დამხვდა, გამიკვირდა. მას შემდეგ აღარც მინახავს. დღემდე ყოველთვის, როდესაც იქ გავივლი, ეს კაცი მახსენდება და ვფიქრობ, ნეტა სად არის? სადმე სხვაგან დაჯდა? იქნებ წავიდა თბილისიდან და სხვა ქალაქის უთქმელი ისტორიის ნაწილი გახდა?

ანდა ის კაცი რას შვება თსუ-ს პირველ კორპუსთან და მის ეზოში რომ დადიოდა ე.წ. კასტილით? მოულოდნელად გადგებოდა თავზე და ბოხი უხეში ხმით გთხოვდა დახმარებას. მაშინ ძალიან მაშინებდა, მეშინოდა მისი ჯოხის და უხეში ხმის, თავზე წაკრულად შემოხვეული ნაჭრისა და ჯიქური მზერის.

გარკვეულ წლებში, ბაკალვარიატის მერე, აღარ შემხვედრია თსუ-ში და ერთხელაც მოულოდნელად რუსთაველზე დავინახე ჩემსკენ მომავალი, უცებ გავჩერდი და გამეღიმა, გამიხარდა მისი დანახვა და აღარ მეშინოდა, უნივერსიტეტთან დაკავშირებულმა მოგონებამ რუსთაველის მეტროსთან გადმოინაცვლა, ოღონდ უკვე შიშის გარეშე. ახლა არ ვიცი სადაა, სად დადის და კიდევ ვინმეს აშინებს თუ არა მოულოდნელი თავზე დადგომით, დიდი ხანია არსად მინახავს… წაიკითხე მეტი…