Skip to content

Nulla dies sine linea

August 29, 2012

ხანდახან ძალიან ვიღლებით.

ხანდახან არ გვინდა ცხოვრება.

ხანდახან დილით ამოსულ მზეში ვერ ვხედავთ იმედს.

ხანდახან გვტკივა, ხანდახან ვდარდობთ, ვტირით, გავრბივართ, მაგრამ არ ვიცით სად.

ხანდახან გვინდა ყვირილი, ხანდახან სითბო გვინდა, სიყვარული და იმედიანი მზერა.

ხანდახან გვჭირდება ადამიანი, რომელიც დაგვიცავს…

ხანდახან ვკარგავთ…

…ხან კი ვპოულობთ.

ხანდახან არ ვგავართ სხვებს…

…ხან კი საკუთარ თავს…

ხანდახან არ ვიცით, როგორც ვიბრძოლოთ, ხან კი ყველაფერი გათვლილი გვაქვს…

ზოგჯერ გვიმართლებს, ზოგჯერ  ვმარცხდებით…

ზოგჯერ გზას ვერ ვპოულობთ, ზოგჯერ კი ფეხი არ გვერევა…

ხანდახან გვჯერა სიზმრების და ძალიან გვეშინია კოშმარების, გვეშინია მათი ახდენის…

…როცა გული ცუდს გიგრძნობს, საშინელებაა…

მთავარია გვჯეროდეს…

…მხოლოდ კარგის…

ძნელია იცხოვრო ისე, რომ ყოველი დღე იყოს სასარგებლო, აზრიანი და არა უქმად დაკარგული…

და, საერთოდაც, როგორც ერთი ჩემი კარგი მეგობარი იტყოდა:

ძნელია სიქველე…

No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: