Skip to content

ვერწერის აუტანლობა

ივნისი 11, 2015

ოდესღაც, ბლოგი რომ გავაკეთე, მინდოდა ჩემი წუწუნი, სევდიანი განწყობა და ა.შ. მხოლოდ უცნობ ადამიანებს წაეკითხათ. ვისაც ვიცნობდი, მათ თავიდან არ იცოდნენ, რომ ბლოგი მქონდა. ჰოდა, ახლა რომ მახსენდება, კარგი იყო ანონიმურად წერა, ახლა სევდას ვერ გადმოაფრქვევ გულიდან ისე, რომ ვინმე ნაცნობმა არ ნახოს.

ჰოდა, ეს ძალიან ცუდია.

ახლა ვერაფერს დაწერ ისე, რომ მინიმუმ ოცმა ადამიანმა არ ნახოს ისეთმა, ვინც არ გინდა, რომ ნახოს.

წერტილი.

გაბრაზებული მე.

სევდიანი მე.

დებილი ლექსივით გამოვიდა.

წერა მინდა.

Advertisements
5 Comments leave one →
  1. ივნისი 11, 2015 21:00

    ძალიან ნაცნობია:)

  2. ივნისი 12, 2015 07:40

    ჰმ, მერე ადექი და გააკეთე მეორე ანონიმური ბლოგი 🙂
    ან ისე შეფუთე სევდა, რომ მხოლოდ შენ მიხვდე დამალულ განწყობებს და ფიქრებს 😉

  3. ივნისი 13, 2015 07:58

    მეც ეგრე ვარ 😢

  4. ივნისი 13, 2015 14:04

    უიმეე, ნახევარი ბლოგოსფერი ვერ წერს თურმე ვერაფერს ხმამაღლა :დდ -_-

  5. ივნისი 18, 2015 18:30

    რა კარგია, რომ ეგ მომენტი უკვე გადავლახე დიდი ხნის წინ 😀
    ჰოდა, შენც უნდა გადალახო.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: