Skip to content

სქემებში მოქცევის პარადიგმებზედ

ივნისი 9, 2016

ტექსტის სათაურის ორი ვარიანტი მქონდა, არსებულის გარდა იყო მეორე: “სქემების იდენტიფიკაციისთვის თანამედროვე სამყაროს ბღაუჭებში”. ვერ შეველიე ვერცერთს, ბოლოს, უბრალოდ, მოკლე დავტოვე. 

რამდენიმე დღის წინ მე და ჩემი მეგობარი ვსაუბრობდით სქემებზე, კლიშეებზე და სტერეოტიპულ მიდგომებზე, გადავწყვიტე, ეს თემა ცოტა განმევრცო.

დისკურსი მდგომარეობდა შემდეგში: რამდენად გვაქცევენ გარშემომყოფი ადამიანები სქემებში და აღგვიქვამენ ისე, როგორც დანარჩენ სამყაროს, როდესაც აშკარად ამ ყველაფერზე მაღლა ვდგავართ (სნობიზმს ნუ დამაბრალებთ, თქვენი ჭირიმე, ეს ხუმრობაა ერთგვარი 🙂 )

ყოველდღიურ რუტინაში მოქცეულები ხშირად ვხვდებით სიტუაციებში, როდესაც გვესაუბრებიან იმაზე, რაც თავისთავადია; ამოდიან იმ პოსტულატიდან, რომ ეს შეიძლება არ ვიცოდეთ და უარესი, იმასაც არ უშვებენ, რომ ჩვენ შეიძლება იმაზე მეტიც გვესმოდეს, ვიდრე ეს კონკრეტული საკითხი მოიცავს.

მე და ჩემს მეგობრებს ადამიანებთან მიდგომის კონკრეტული სტანდარტები გვაქვს, ვიცით ვის როგორ ველაპარაკოთ, რადგან ურთიერთობის პროცესში ვხვდებით რა შესაძლებლობები აქვთ გარშემომყოფებს. მიდგომის ეს სტანდარტი არაა თავისთავადი ყველასთვის. თუმცა ამაში გასაოცარი თითქოს არაფერია; თუკი ყოველდღიურად გარშემორტყმული ხარ სოციუმით, რომელიც სტერეოტოპულად აზროვნებს და ლოგიკის ისეთ მარტივ ჯაჭვს ვერ გასცდენია, როგორიცაა წაიკითხე მეტი…

Advertisements

ერთი წელი კახას გარეშე

ნოემბერი 12, 2015

13 ნოემბერი. კახა ბენდუქიძის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა. როგორი უცნაურიც არ უნდა იყოს, ხანდახან ვფიქრობ, რომ ის არ მომკვდარა, სამოგზაურობ არის წასული და ერთხელაც, მოულოდნელად დაგვადგება თავს, გვეჩხუბება ყველა სისულელეს გამო, რაც კი გავაკეთეთ ამ ერთი წლის განმავლობაში და ჩვეული ნაბიჯით წავა თავის კაბინეტისკენ.

10697291_10204463638646905_6947007928378805279_oხანდახან მგონია, რომ მასთან მუშაობის და ურთიერთობის დეტალები მავიწყდება, ამიტომ ხშირად ვიხსნებ მასთან მუშაობის დროს, თითოეულს დღეს და დეტალს, რადგან არ შეიძლება დაგავიწყდეს, რომ იცნობდი და მუშაობდი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ადამიანთან ერთად.

ვიხსენებ დეტალებს, წვრილმანებს, რომლებსაც თავის დროზე მნიშვნელობა არ ჰქონდა. როგორ ისწორებდა სათვალეს, როგორ იღიმოდა, როგორ ჯდებოდა კაბინეტში ტახტზე, როგორ ჭამდა სამუშაო მაგიდაზე დაყრილ ფისტაშკებს და თხილს, როგორ ათვალიერებდა  შეხვედრების განრიგს, როგორ სვამდა ჰიბისკუსის ჩაის, როგორ კითხულობდა სამუშაო მაგიდაზე დალაგებულ გაზეთებს, როგორ იხსნიდა საათს ხელიდან და ასწორებდა, როგორ მიდიოდა წიგნების კარადასთან და მიხსნიდა რა პრინციპით დამელაგებინა წიგნები, როგორ მოდიოდა ხანდახან ხელჯოხით, როცა ფეხი სტკიოდა, როგორ ხუჭავდა თვალებს, როდესაც გაბრაზებული იყო, როგორ მიდიოდა სამუშაო დღის მერე ლიფტამდე და გზადაგზა მკარნახობდა წაიკითხე მეტი…

უაზრობა vol2345

სექტემბერი 25, 2015

დიდი სიამოვნებით გავაუქმებდი ფბ-ს, მაგრამ, სამწუხაროდ, არ შემიძლია. იმის გამო არა, რომ ვერ ვბედავ, უბრალოდ, ჩემი ფბ მხოლოდ პირადი ფბ არ არის, ბევრი სამსახურეობრივი და მორალური ვალდებულებების გამო ვერ ვაუქმებ, ჰოდა, ვარ ასე.

ხანდახან მგონია, რომ ზუსტად ისეთი გოგო ვარ, როგორებსაც ვერ ვიტან და რომელთა არსებობასაც ვებრძვი…

ეს ბლოგიც მეზიზღება, აქ არ არის არცერთი ჩანაწერი, რომელიც მიყვარს ან ოდნავ მაინც მომწონს, ყველა პოსტს თანაბრად ვერ ვიტან, თავადაც არ ვიცი რატომ ვწერ თუნდაც ამას, მაგრამ, როგორც ჩანს, ამ მომენტში ბოღმისგან დაცლაა საჭირო და მერე, ტრადიციულად, თითოეულ პოსტს ვიძულებ.

მეზიზღება ჩემი ცხოვრების თითოეული ნაბიჯი, მეზიზღება წარსული, არაფერზე არ შემიძლია ვთქვა, რომ აი, ეს გავაკეთე და რა კარგია, ყველაფერს ვნანობ, ან მხოლოდ ის მახსენდება წარსულიდან, რასაც განვიცდი…

დაღლილი და უმოტივაციო ვარ, ყველასა და ყველაფრის მიმართ ინდიფერენტული…

ყველაზე მეტად პოსტისთვის სათაურის მოფიქრების პროცესს ვერ ვიტან…

დეთს ოლ…

გამარჯობა, მე ვარ ნათია და მე ვარ ზარმაცი

აგვისტო 23, 2015

აი, ფილმებში წრეში რომ სხედან და ნარკოტიკებზე, სასმელზე და მკვლელობებზე რომ უყვებიან ერთმანეთს, ეგეთი რაღაც მინდა დავწერო. არ შეგეშინდეთ, მკვლელობაზე არ არის ჩემი ისტორია – სიზარმაზეცეა.

წინა წლების პოსტებს რომ ვავლებ თვლას, სულ რაღაცას ვპირდები საკუთარ თავს, მაგრამ არ ვასრულებ, წელსაც არ შევუსრულ დანაპირები საკუთარ თავს და არ წავედი დასასვენებლად. გგონიათ დასვენებაში ბათუმში მზეზე დახრუკვას ვგულისხმობ? არა, ზურგჩანთით აქეთ-იქით ბოდიალია არის ჩემთვის დასვენება.

პრობლემა იმაშია, რომ ყველაფერი მეზარება, შვებულების აღებაც კი! გინახავთ ასეთი ზარმაცი ადამიანი? ჰეი, ასეთი მე ვარ, მეზარება ყველაფერი, იმდენად ზარმაცი ვარ, შაბათ-კვირას ქალაქში გასვლაც კი მეზარება და ვიქენდს საწოლში გდებითა და ფილმების ყურებით აღვნიშნავ. მაგ. ამ შაბათ-კვირას 13 ფილმს ვუყურე, საწოლიდან თითქმის არ ავდგარვარ (გარდა იმ შემთხვევისა, როცა სახლი დავალაგე : ) )

შვებულება, მართალია, არ ამიღია, თუმცა სამსახურის ამბავში მომიწია ათი დღით წასვლა მტირალას ეროვნულ ნაკრძალში, ათი დღით ვიყავით ამ არაჩვეულებრივ და ლამაზ ადგილზე, რაც მთავარია, ვცხოვრობდით კარვებში და არა რბილ საწოლზე. ეს არ ყოფილა კარავში ცხოვრების პირველი გამოცდილება, თუმცა ასე ხანგრძლივად აქამდე არ დავრჩენილვარ. იქიდან რომ დავბრუნდით, რა თქმა უნდა, ატაცებული ვიყავი იდეით, რომ მომეკიდებინა ზურგჩანთა და წავსულიყავი სადმე დასასვენელბლად, მაგრამ გამარჯობა შენი, როგორც ალბათ უკვე მიხვდით, დამეზარა : )

მეზარება წყლის დალევა, აი, ხანდახან ვზივარ, მწყურია წყალი და სანამ უდაბნოში მოწყურებულივით უკვე ინსტიქტების დონეზე არ მიჩნდება წყლის დალევის სურვილი, იქამდე არ ვდგები ადგილიდან.

მეზარება ჭამა, ზოგიერთს გაუკვირდება ამას რომ წაიკითხავს, იციან ჩემი მადის ამბავი, მაგრამ ეს სამსახურში, აი, სახლში თუ ვარ, ისე მეზარება ჭამა, სანამ გული არ წამივა იქამდე პრინციპულად არ ვდგები საწოლიდან.

მეზარება ყველაფრის გაკეთება, რამაც შეიძლება ბედნიერება მომანიჭოს, იმის მაგივრად, რომ რაღაცა გავაკეთო იმისთვის, რომ მერე კარგად ვიყო, მე უბრალოდ მეზარება. აი, ასე.

ზოგადად, ცხოვრება მეზარება, ზუსტად არ ვიცი როგორ გამოვხატო ეს უფრო კარგად, მაგრამ არაფერი არ არსებობს ჩემს ცხოვრებაში, რისი გაკეთებაც არ მეზარება.

ჩემმა შეყვარებულმა კარგად მითხრა ცოტა ხნის წინ, მაშინ ამაზე ძალიან ბევრი ვიცინე, მაგრამ სიმართლისგან შორს არ დგას: რომ კვდებოდე და ადგომა იყოს საჭირო გადასარჩენად, დაგეზარება, არ ადგები და მოკვდებიო.

ესეც ასე.

აღსარება ჩაბარებულია, ახლა შემიძლია მშვიდად გავაგრძელო მეთოთხმეტე ფილმის ყურება.

თანამედროვე ურთიერთობები

ივლისი 20, 2015

თანამედროვე ურთიერთობებში 14-15 წლის გოგო-ბიჭებზე არ მინდა ვწერო, უფრო ჩვენზე, ნაწილობრივ გარდამავალ თაობაზე, რომელიც ბავშვობაში და თინეიჯერობაში სტერეოტიპების გავლენის ქვეშ იყო, ხოლო ახლა თამანედროვეობის ფეხის ხმასაა აყოლილი.

ჩვენ 25-30 წლის ხალხი, ის თაობა ვართ, ოთხმოციანებში, ოთხმოცდაათიანების დასაწყისში რომ დავიბადეთ, ბავშვობაში შუქი არ გვქონდა, ინტერნეტი და კომპიუტერი არ ვიცოდით რა იყო, ლოვე კევების “ნაკლეინკებს” ვაგროვებდით, ორდროშობანას და შვიდქვაობანას ვთამაშობდით, შოუ-ბიზნესის არსებობის შესახებ ჟურნალ “ოსკარებიდან” და “ვარსკვლავებიდან” ვიგებდით და ა.შ.

ჩვენ ვიცოდით, რომ ბიჭებთან მეგობრობა, ჭიდაობა, ხელჩართული ჩხუბი შეიძლებოდა, ხოლო რაღაც პერიოდში, როდესაც ავმაღლდით და მკერდმა დაიწყო ზრდა, რატომღაც მათთან ურთიერთობების გამო გვეჩხუბებოდნენ. რა თქმა უნდა, არავის უთქვამს და უსწავლებია რატომ არ შეიძლებოდა ბიჭებთან ისევ ისე თამაში, როგორც ადრე, რატომ არ შეიძლებოდა მარტოს გაგევლო შენი ასაკის ბიჭებთან ერთად, შესაბამისად, რაღაც მომენტში გაჩნდა დაბრკოლება, გადაულახავი ქვეცნობიერი დაბრკოლება, რომელიც ალბათ ნებისმიერ გოგოს, რომელიც ამ თაობის შვილია, პრობლემებს უქმნის.

yObaM

ჩვენს მშობლებს არასოდეს უთქვამთ ჩვენთვის, რატომ იყო დისტანცირებული გოგო ბიჭისგან, ამიტომ უბრალოდ, ბიჭებს ვერიდებოდით, ისინი ჩვენთვის “სხვებად” იქცნენ, რომლებსაც ქვეცნობიერად მტრებად აღვიქვამდით.

ცხოვრების ამ ეტაპზე, როდესაც ბავშვობისდოინდელ მოგონებებზე გვეცინება და გვაქვს თავისუფალი ურთიერთობები ბიჭებთან, ყველაფერი სხვანაირადაა, თითქოს გადავლახეთ ის სტერეოტიპები, წაიკითხე მეტი…

ვერწერის აუტანლობა

ივნისი 11, 2015

ოდესღაც, ბლოგი რომ გავაკეთე, მინდოდა ჩემი წუწუნი, სევდიანი განწყობა და ა.შ. მხოლოდ უცნობ ადამიანებს წაეკითხათ. ვისაც ვიცნობდი, მათ თავიდან არ იცოდნენ, რომ ბლოგი მქონდა. ჰოდა, ახლა რომ მახსენდება, კარგი იყო ანონიმურად წერა, ახლა სევდას ვერ გადმოაფრქვევ გულიდან ისე, რომ ვინმე ნაცნობმა არ ნახოს.

ჰოდა, ეს ძალიან ცუდია.

ახლა ვერაფერს დაწერ ისე, რომ მინიმუმ ოცმა ადამიანმა არ ნახოს ისეთმა, ვინც არ გინდა, რომ ნახოს.

წერტილი.

გაბრაზებული მე.

სევდიანი მე.

დებილი ლექსივით გამოვიდა.

წერა მინდა.

გამოსავალი დეპრესიიდან

აპრილი 8, 2015

ხშირად მიფიქრია, რა არის გამოსავალი მაშინ როდესაც ცუდად ხარ?

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც გამოსავალს მეგობრებთან ურთიერთობაში ეძებენ, ან წამლებს სვამენ, ან ფსიქოლოგთან მიდიან, ან ერთ კონკრეტულ ადამიანთან საუბრობენ საკუთარ განცდებზე.

ზოგიერთი ადამიანისთვის არსებობენ კონკრეტული სხვა ადამიანები, რომლებთანაც ინდივიდუალური საუბრის მოთხოვნილება აქვთ და არა მათ შეყვარებულებთან ან სხვა მეგობრებთან ერთად კოლექტიური ურთიერთობის. მაგრამ რა უნდა გააკეთო მაშინ, როდესაც ასეთ კონკრეტულ ადამიანს არასდროს სცალია და ამის გამო შენი მდგომარეობა უარესდება?

ხშირად ვკითხულობ სტატიებს, სადაც წერია რა უნდა გააკეთო იმისთვის, რომ უკეთ გახდე. თუმცა არსად წერია გამოსავალი, როდესაც ვერცერთი მითითების, რჩევის გათვალისწინება არ შეგიძლია.

ხშირად დეპრესიაში მყოფი ადამიანი მოითხოვს ყურადღებას და ზრუნვას, მაგრამ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც პირიქით, ითრგუნებიან ხშირად დასმული კითხვებით თუ რა სჭირთ?

ხშირად გაუცნობიერებლად გიფუჭდება ურთიერთობა გარშემომყოფებთან, რადგან არ შეგიძლია სტანდარტული სოციალური ურთიერთობების დამყარება. ხანდახან სწორედ ეს არის ყველაზე დიდი პრობლემა, რაც კი შეიძლება დაგემართოს ცუდად ყოფნის დროს.

რა უნდა გააკეთო იმისთვის, რომ არ დაკარგო საყვარელი ადამიანი და მეგობრები?

გამოსავალი ერთია – მარტოობა.

როდესაც მარტო ხარ, შეგიძლია დაფიქრდე ყველა პრობლემაზე რაც გაქვს, ებრძოლო საკუთარ თავს, იპოვო გამოსავალი, აღმოაჩინო ახალი შესაძლებლობები და ა.შ. მარტოობაში არ იგულისხმება ის, რომ ჩამოშორდე ყველას და დაკარგო მნიშნელოვანი ადამიანები. რა თქმა უნდა, არა. ვგულისხმობ დროებით მარტოობას, რომელსაც ჩუქნი საკუთარ თავს იმისთვის, რომ გახდე უკეთ. ამ დროის გასვლის შემდეგ კი სხვა მიდგომებით და დამოკიდებულებებით, ათასჯერ გახალისებულად განაახლო ურთიერთობები მეგობრებთან, საყვარელ ადამიანთან, თანამშრომლებთან და ა.შ.

თუმცა არსად წერია, თუ რა უნდა გააკეთო ისეთ შემთხვევაში, როდესაც თეორიული შანსიც კი არ არსებობს, რომ იყო მარტო?..